لعا یعنی چه؟ مترادف آن

یعنی چه

واژه «لعا» یک اسم‌فعل و عبارت دعایی کوتاه‌شده از «لعاً لک» است که در متون کهن هنگامی که پای کسی می‌لغزید یا به زمین می‌خورد، به عنوان دلداری و دعا برای سرپا شدن و آسیب ندیدن او به کار می‌رفت (به معنی: برخیز، درست‌خیز، خدا تو را برپا دارد). در کاربرد لغوی دیگر، این واژه به معنای انسان حریص، پرطمع و آزمند نیز آمده است.

مترادف

این کلمه بسته به بافت متن، در معنای دعایی با واژه‌هایی چون راست‌خیز، جبران شدن و بلند شدن هم‌معنی است و در بافت اخلاقی و وصفی، با کلماتی نظیر حریص، آزمند و پرخور مترادف است.

ریشه

این واژه اصالت فارسی ندارد و یک واژه کهن عربی است. ریشه آن را «ل ع و» یا «لَعِیَ» دانسته‌اند که در معاجم عربی با مفاهیمی چون سرعت در بلند شدن، حرکت، لغزش معنایی و همچنین حرص و آزمندی مفرط مرتبط است.

جمله سازی

تلفظ

این واژه در اصل عربی به صورت تنوین‌دار یعنی «لَعاً» (با فتح لام و سکون عین) تلفظ می‌شود که در زبان و خط فارسی به صورت «لعا» نیز کتابت و خوانده می‌شود.

در جدول

در جدول‌های متقاطع، اگر طراح صفت فرد زمین‌خورده یا عبارت دعایی برای شخص لغزیده را بخواهد، پاسخ دقیق و سه حرفی آن «لعا» است.

به انگلیسی

برای معادل‌سازی انگلیسی لعا باید به بافت متن توجه کرد؛ در حالت شبه‌جمله دعایی از عبارات اصطلاحی برخاستن و در حالت صفت از واژگان مربوط به طمع استفاده می‌شود.

به فارسی

برگردان دقیق این واژه به فارسی امروزی شامل عبارات امری و دعایی مانند «برخیز» و «خداوند تو را سرپا نگه دارد» است و در معنای ثانویه به واژه «آزمند» ترجمه می‌شود.