یعنی چه
در اصل «نواله» به معنای لقمهٔ بزرگ (بهویژه برای حیوانات) و مجازاً به معنی روزی و جیره است. ترکیب «نواله خواری» در لغتنامههای معتبری چون دهخدا و معین، به معنای ریزهخواری، لفتولیس کردن و بهرهمند شدن از سفره و مال دیگران به صورت طفیلی است.
تلفظ
این واژه از دو بخش «نَوالِه» (با فتح نون) و «خْواری» (از مصدر خوردن با واو معدوله که خوانده نمیشود) تشکیل شده است.
در جدول
پاسخ دقیق برای طفیلیگری و ریزهخواری در جدول، واژهٔ «نواله خواری» با ۱۰ حرف است.
به عربی
در زبان عربی مفهوم ارتزاق به معنای جیرهخواری و تطفل به معنای طفیلیگری، نزدیکترین معادلها برای این اصطلاح هستند.
در قرآن
خود واژهٔ نواله یا ترکیب نواله خواری در قرآن کریم وجود ندارد؛ هرچند مفاهیم کلان مانند نکوهش طفیلیگری، مفتخوری و مال حرام در آیات متعدد مورد توجه قرار گرفته است.
نماد چیست
این واژه نماد اسطورهای یا فرهنگی ثبتشدهای ندارد، اما در ادبیات و فرهنگ عامه به عنوان مظهر وابستگی اقتصادی مادی، ذلتپذیری و زندگی از دسترنج دیگران شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل نواله خواری
واژهٔ «نواله خواری» ترکیبی است از ریشهٔ عربی «نوال» (به معنی بخشش و عطا که در فارسی به لقمه تغییر معنا داده) و مصدر فارسی «خوردن». این اصطلاح در ادبیات کلاسیک و لغتنامههای معتبری همچون دهخدا و معین، به کنایه برای افرادی به کار میرود که به جای اتکا به تلاش خود، به جیره، لقمه و سفرهٔ دیگران چشم دوختهاند و زندگی طفیلی دارند.
در بافتار اجتماعی و فرهنگی، این واژه بار معنایی منفی دارد و معادل مفاهیمی چون جیرهخواری، لفتولیس و مفتخوری است. نظامی گنجوی نیز در اشعار خود از این اصطلاح برای نشان دادن وابستگی و منتپذیری استفاده کرده است؛ امری که در اخلاق سنتی و مدرن همواره نکوهیده تلقی میشود.