یعنی چه
این واژه در زبان عامیانه و کنایی فارسی به فردی اطلاق میشود که بسیار لایق، کاربلد و باکفایت است. چنین شخصی به دلیل داشتن جربزه و هوش عملی بالا، در مواجهه با چالشهای زندگی دستخالی نمیماند و میتواند به راحتی راه دوری برای حل مسائل خود و دیگران پیدا کند.
تلفظ
تلفظ این اصطلاح کنایی به صورت [دَست و پا دار] است که واژه «و» در آن به شکل ضمه خفیف (o) میان دو کلمه اصلی قرائت میشود.
در جدول
پاسخ دقیق این کلیدواژه در حل جداول کلمات متقاطع، خودِ عبارت «دست و پا دار» با ۹ حرف است. همچنین واژههایی نظیر زرنگ یا باکفایت نیز به عنوان راهنما کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی متناسب با لحن متن میتوان از واژههای متنوعی استفاده کرد؛ Resourceful بهترین معادل برای اشاره به ویژگی حل مسئله و چارهجویی این افراد است.
به فارسی
معادلهای اصیل و جایگزینهای مستقیم این واژه در زبان فارسی شامل واژگانی چون کارآمد، باکفایت، لایق، مدیر و مدبر است که همگی مفهوم توانمندی عملی را میرسانند.
نماد چیست
این عبارت صفتگونه نماد رسمی حیوانی یا اسطورهای خاصی در فرهنگ عامه ندارد؛ بلکه به صورت نمادین، داشتن دست و پا کنایه از داشتن ابزار، قدرت حرکت، نفوذ و جربزه برای به سرانجام رساندن امور است.
جمعبندی و توضیح کامل دست و پا دار
اصطلاح عامیانه و کنایی «دست و پا دار» در ادبیات روزمره فارسی، توصیفکننده فردی است که به جای منفعل بودن، با هوش، ذکاوت و تلاش خود را از موقعیتهای سخت نجات میدهد. ریشه این واژه از ترکیب اندامهای حرکتی بدن گرفته شده که در معنای مجازی، به داشتن تواناییِ عمل و ابزارهای لازم برای پیشبرد کارها تعبیر میشود.
نقطه مقابل این صفت، واژه آشنای «بیدستوپا» یا دستوپاچلفتی است که برای افراد ناتوان یا کمتجربه به کار میرود. بنابراین، دستوپادار بودن در فرهنگ ایرانی یک ویژگی مثبت ارزیابی میشود که حکایت از شایستگی، استقلال فردی و مهارتهای بالای اجتماعی و اجرایی شخص دارد.