یعنی چه
جاودانگی به معنای حالت یا صفت جاودانه بودن، بقای ابدی و زندگی بدون پایان است. این واژه به ویژگی یا کیفیتی اشاره دارد که در آن موجود یا مفهوم، از مرگ، نیستی و زوال معاف است. ریشه این واژه کاملاً پارسی (ایرانی پهلوی) است و از واژه اوستایی yavaetan- و پهلوی jâvêdân گرفته شده که پسوند «ـگی» به آن اضافه شده است. در فرهنگها و اسطورهها، مفاهیمی چون ققنوس، درخت حیات، مار و آب حیات نمادهای این واژه هستند.
تنزلو تلفظ
تلفظ صحیح و روان این کلمه به صورت [jâvedânegi] (جاوِدانِگی) است که شامل مصوتهای بلند و کوتاه در زبان فارسی پیشین و امروز است.
در جدول
در کلمات متقاطع و جداول، برای این مفهوم کلماتی مانند ابدیت، خلد، بقا و نامیرایی نیز به کار میروند، اما کلمه اصلی مورد نظر دقیقاً ۸ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن از واژه Immortality برای اشاره به عدم مرگ و از Eternity برای مفهوم زمان بیپایان و ابدیت استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی مفهوم جاودانگی با ریشه «خ ل د» پیوند دارد و واژههای الخلود و الأبدیة پرکاربردترین معادلهای آن هستند؛ چنانکه در آیه ۳۴ سوره انبیاء نیز کلمه «الخلد» به این معنا اشاره دارد.
به ترکی
در ترکی استانبولی برای بیان مفهوم جاودانگی و نامیرایی از واژه اصیل Ölümsüzlük و برای مفهوم ابدیت از واژه وامگرفته شدهٔ Ebediyet استفاده میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل جاودانگی
واژه جاودانگی یکی از مفاهیم عمیق و اصیل در فرهنگ و زبان پارسی است که ریشه در دوران اوستایی و پهلوی دارد. این کلمه نشاندهنده کیفیت یا حالتی است که در آن هیچگونه مرگ، زوال، فنا و ناپایداری راه ندارد و به نوعی به زیستن و جریان داشتن همیشگی اشاره میکند. همخانوادههای آن مانند جاوید، جاودان و جاویدان همگی ساختاری کاملاً ایرانی دارند و برخلاف تصور برخی، واژه عربی تجوید با آنها همخانواده نیست.
این مفهوم از گذشتههای دور ذهن بشر را به خود مشغول کرده و در اساطیر گوناگون با نمادهایی همچون ققنوس، آب حیات و درخت زندگی بازنمایی شده است. در متون دینی و قرآن کریم نیز اگرچه خود کلمه فارسی جاودانگی وجود ندارد، اما حقیقت و مفهوم آن با واژگانی چون «الخلد» مورد بحث قرار گرفته و بر این نکته تأکید شده که حیات مادی دنیوی برای هیچ انسانی ابدی و جاودان قرار داده نشده است.