یعنی چه
«اشناییت» (یا در اصل همان آشنایی) به معنای داشتن شناخت و آگاهی از یک امر، شخص یا موضوع است. این واژه حالت یا کیفیتِ آشنا بودن، انس، معاشرت و رابطهٔ رفاقت میان دو یا چند نفر را توصیف میکند. اگرچه در زبان فصیح فارسی افزودن پسوند «یت» به واژههای فارسی (مصدر جعلی) غلط مصطلح است، اما در گفتار عامیانه به وفور به کار میرود.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، این واژه دقیقاً ۷ حرف دارد و به عنوان معادل کلماتی چون شناخت، الفت، معاشرت یا معارفه از آن یاد میشود.
به انگلیسی
برای بیان این مفهوم در زبان انگلیسی، بسته به میزان شناخت و عمق رابطه، از واژههای فوق استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، مفهوم آشنایی و معارفه با ریشههای عرف و انس پیوند خورده است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی، برای توصیف حالت آشنایی یا رابطهٔ بین دو آشنا از این عبارات استفاده میکنند.
به فارسی
معادلهای اصیل و جایگزینهای فصیح فارسی این واژه عبارتند از: شناخت، معارفه، معرفت، دانستگی، انس، الفت و معاشرت. از نظر ریشهشناسی، واژهٔ اصلی (آشنایی) ریشه در پارسی میانه و واژهٔ «آشناسَگ» دارد که از ریشه اوستایی «شنا» به معنی دانستن مشتق شده است.
نماد چیست
این واژه یک مفهوم ذهنی و انتزاعی است و نماد مادی یا باستانی ثبتشدهای ندارد؛ اما در فرهنگ عمومی و سنتهای اجتماعی، رفتارهایی مانند «دست دادن»، «تعارف کردن» یا «نان و نمک با هم خوردن» به عنوان نمادهای آغاز آشنایی، دوستی و برقراری پیوند شناخته میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل اشناییت
واژهٔ «اشناییت» در حقیقت شکل عامیانه و گفتاری واژهٔ اصیل «آشنایی» است که با افزودن پسوند مصدر جعلی «یت» ساخته شده است. اگرچه این ساختار در دستور زبان فارسی فصیح یک غلط مصطلح به شمار میرود، اما در مکالمات روزمره مردم برای بیان مفهوم شناخت، معارفه، رابطهٔ دوستی و آگاهی از یک موضوع به کار میرود.
از نظر ریشهشناسی، این واژه کاملاً ایرانی بوده و به زبان پارسی میانه و ریشههای اوستایی بازمیگردد که معنای دانستن و فهمیدن را در خود دارند. در فرهنگهای لغت معتبری چون دهخدا و معین، مترادفهایی نظیر انس، الفت، معاشرت و معرفت برای آن ذکر شده و در ادبیات اجتماعی نیز فرآیند شناخت متقابل افراد از یکدیگر را توصیف میکند.