یعنی چه
این عبارت به یک رویداد واقعی و حماسی در سال ۱۷۰۳ میلادی در ژاپن اشاره دارد. واژه «رونین» در فرهنگ ژاپن به ساموراییهایی گفته میشد که به دلیل مرگ یا عزل ارباب خود، بدون سرپرست و مخدوم میشدند. این چهل و هفت نفر پس از آنکه اربابشان مجبور به خودکشی آیینی (سپوکو) شد، برای پاک کردن این ننگ همپیمان شدند.
تلفظ
تلفظ این عبارت ترکیبی از عدد فارسی «چِهل و هَفت» [čehel o haft] و واژه ژاپنی «رونین» [rōnin] است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف (۱۲ حرف)، خودِ «چهل و هفت رونین» است. همچنین کلماتی مانند «آکوروشی» (رونینهای قلمروی آکو) یا «رونین» نیز ممکن است به عنوان پاسخهای جایگزین یا مرتبط مطرح شوند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی این رویداد و نام خاص به صورت Forty-seven rōnin شناخته میشود و در منابع تاریخی غرب گاهی از آن با عنوان Akō vendetta (انتقام آکو) یاد میکنند.
به فارسی
این عبارت یک نام خاص تاریخی ترجمهشده است و معادل لغوی اصیل در زبان فارسی ندارد؛ اما میتوان آن را به «چهل و هفت سامورایی بدون مخدوم» یا «۴۷ دلاور آکو» برگردان کرد.
در قرآن
عبارت «چهل و هفت رونین» مربوط به یک واقعه تاریخی در قرن هجدهم میلادی در کشور ژاپن است و هیچگونه ارتباط، ریشه یا کاربردی در آیات قرآن کریم ندارد.
نماد چیست
این واقعه در فرهنگ ژاپن و جهان به مظهر و نماد اعلای «وفاداری به عهد»، «شجاعت»، «حفظ شرف و افتخار تا پای مرگ» و پایبندی تام به اصول اخلاقی جنگاوران ژاپن یعنی آیین «بوشیدو» تبدیل شده است.
جمعبندی و توضیح کامل چهل و هفت رونین
داستان «چهل و هفت رونین» یکی از تاثیرگذارترین حماسههای واقعی تاریخ ژاپن است. داستان از این قرار بود که ارباب این ساموراییها در پی یک درگیری در قصر، مجبور به خودکشی آیینی (سپوکو) شد و اموالش مصادره گردید. با مرگ او، ساموراییهای تحت امرش به «رونین» (ساموراییهای آواره و بدون ارباب) تبدیل شدند.
این ۴۷ نفر برای انتقام خون ارباب خود، دو سال تمام به صورت مخفیانه و در پوششهای مختلف نقشه کشیدند. آنها در نهایت موفق شدند به اقامتگاه مسبب مرگ اربابشان حمله کنند و او را به قتل برسانند تا شرف و تقاص خون مخدوم خود را پس بگیرند.
پس از انجام این انتقام، حکومت وقت آنها را به دلیل قتل محکوم کرد، اما به پاس وفاداری شگفتانگیز و رعایت اصول بوشیدو، به آنها اجازه داد تا به جای اعدام، با افتخار دست به خودکشی آیینی (سپوکو) بزنند. مقبره این چهل و هفت نفر امروزه در معبد سنگاکوجی توکیو به عنوان زیارتگاهی برای ستایش وفاداری و شرف شناخته میشود.