یعنی چه
واژهٔ «بروحوا» یک کلمهٔ اصیل فارسی نیست و در لغتنامههای معتبر (مانند دهخدا، معین و عمید) مدخلی ندارد. این عبارت در واقع ساختاری از یک فعل عربی (مانند فعل مضارع مجزوم یا منصوب «أن يروحوا») یا شکلی از گویشهای عامیانهٔ عربی است که به معنای «بروند»، «روانه شوند» یا «میروند» به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این واژه بر اساس ریشهٔ فعلی آن در زبان عربی به صورت «بَروحوا» یا با کسرهٔ آغازین «بِروحوا» صورت میگیرد.
در جدول
در مسابقات و جداول کلمات متقاطع، پاسخ این واژه بر اساس تعداد حروف آن دقیقاً ۶ حرف است.
به انگلیسی
با توجه به ریشهٔ فعلی این واژه در زبان عربی، معادلهای انگلیسی آن بروند یا رفتن را افاده میکنند.
به عربی
این کلمه ریشه در زبان عربی دارد و از مشتقات فعل ثلاثی مجرد «ر و ح» به شمار میرود.
به فارسی
برگردان دقیق این فعل عربی به زبان فارسی، بسته به جایگاهش در جمله، به صورت افعال «بروند»، «روانه شوند» یا «در شامگاه تلاش کنند» معنا میشود.
در قرآن
خود واژهٔ «بروحوا» با این نگارش در قرآن کریم به کار نرفته است؛ اما مشتقات دیگر همخانواده با ریشهٔ آن (ر و ح) مانند کلمات «رَوْح»، «رِیح»، «رَیْحان» و فعل «تَرُوحُونَ» (مثلاً در آیه ۶ سوره نحل: حِینَ تُرِیحُونَ وَحِینَ تَسْرَحُونَ) در کتاب الهی دیده میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل بروحوا
کلمهٔ «بروحوا» یک واژهٔ اصیل فارسی نیست و جستجوی آن در لغتنامههای شاخص زبان فارسی نظیر دهخدا، معین و عمید نتیجهای به همراه ندارد. این عبارت در حقیقت ریشه در زبان عربی دارد و ساختاری صیغهای از فعل مضارع (مانند حالت مجزوم یا منصوب آن پس از حروف ناصبه) یا صورتی از گویشهای عامیانه است.
از نظر معنایی، این واژه مفهوم «بروند»، «روانه شوند» یا «حرکت کنند» را میرساند و همخانوادههای عربی آن شامل واژگانی چون روح، ریحان، رواح و ترویح هستند که همگی از ریشهٔ ثلاثی مجرد «ر و ح» مشتق شدهاند. در حوزهٔ سرگرمی و حل جدول، این کلمه به عنوان یک واژهٔ ۶ حرفی شناخته میشود.
باید توجه داشت که این لفظ با این نگارش خاص در متن قرآن کریم یافت نمیشود؛ هرچند افعال و کلمات همریشه با آن که به مفاهیمی مثل بازگشت شامگاهی، باد یا آرامش اشاره دارند، در آیات متعددی از قرآن مجید به کار رفتهاند.