یعنی چه
این کلمه ترکیبی از واژهٔ «جیش» و ضمیر متصل «ـش» (او) است که دو معنای کاملاً متفاوت دارد: در گفتار عامیانه و کودکانه به معنی «ادرارِ او» است و در زبان رسمی و ادبی (برگرفته از ریشه عربی) به معنی «سپاه و لشکرِ او» به کار میرود.
تلفظ
در معنای عامیانه (ادرار او) به صورت «جِیشَش» با یای مجهول یا ساکن تلفظ میشود. در معنای ادبی و رسمی (سپاه او) به صورت «جَیشَش» با فتحهٔ جیم خوانده میشود.
به انگلیسی
بسته به اینکه منظور شما کدام معنای واژه باشد، معادلهای انگلیسی آن از زبان بسیار عامیانه تا رسمی متغیر است.
به عربی
در زبان عربی برای معنای عامیانه از واژهٔ بول همراه با ضمیر و برای معنای نظامی از خود واژهٔ جیش به همراه ضمیر ه استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی این واژه در بخش عامیانه شامل «ادرارش» و «پیشابش» است و در بخش رسمی و نظامی میتوان از واژههای «سپاهش» یا «لشکرش» استفاده کرد.
در قرآن
واژهٔ «جیشش» به دلیل داشتن ضمیر متصل فارسی در قرآن وجود ندارد. همچنین اصل واژهٔ «جیش» نیز در متن قرآن به طور صریح نیامده و در کتاب ساختار قرآنی بیشتر از واژههای «جُند» یا «فِئَة» برای اشاره به لشکر و سپاه استفاده شده است.
نماد چیست
این کلمه کاربرد نمادین مستقلی در ادبیات ندارد؛ اما در گفتگوهای روزمره، استفاده از شکل عامیانهٔ آن (جیش) برای تلطیف و نرمتر کردن واژهٔ ادرار به ویژه در مواجهه با کودکان کاربرد دارد.
جمعبندی و توضیح کامل جیشش
واژهٔ «جیشش» یک کلمهٔ ترکیبی چهار حرفی است که در زبان فارسی دو وجههٔ کاربری کاملاً متمایز دارد. در وجههٔ نخست که بسیار رایج و عامیانه است، از واژهٔ «جیش» (با ریشهٔ ترکی باستان به معنی ادرار کودک) به همراه ضمیر مالکیت «ـش» ساخته شده و در تعبیرات روزمره و کودکانه به معنی «ادرارِ او» به کار میرود.
در وجههٔ دوم که ساختاری رسمی و ادبی دارد، این کلمه از واژهٔ عربی «جَیش» (به معنی لشکر و سپاه که از ریشه جوشیدن و خروشیدن میآید) به همراه همان ضمیر فارسی شکل گرفته و به معنای «سپاهِ او» یا «قشونِ او» است. این واژه به دلیل ساختار ترکیبیاش در قرآن مجید نیامده است.