یعنی چه
انذار در اصل به معنای باخبر کردن و اعلام خطری است که در صورت انجام یا ترک یک عمل رخ میدهد، بهطوری که فرصت کافی برای پیشگیری و حذر کردن وجود داشته باشد.
تلفظ
این واژه مصدر باب افعال است و تلفظ صحیح آن با کسر همزه (اِ) و سکون نون و ذال به صورت اِنْذار قرائت میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه انذار به عنوان پاسخ ۵ حرفی برای راهنماهایی چون بیم دادن، ترساندن، اخطار یا هشدار دادن به کار میرود.
به انگلیسی
رایجترین معادل انگلیسی این واژه Warning است که مفهوم اخطار و پیشگیری از خطر را میرساند.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و در زبان مبدأ نیز به همین صورت و با مفاهیم مشابهی نظیر اخطار و تحذیر استفاده میشود.
به فارسی
برابرهای اصیل و دقیق فارسی این کلمه شامل بیم دادن، ترساندن از عاقبت بد، گوشزد کردن خطر و آگاهانیدنِ پیشگیرانه است.
در قرآن
واژه انذار و مشتقات آن (مانند نذیر و منذر) بیش از ۱۲۴ بار در قرآن کریم تکرار شدهاند. انذار در کنار تبشیر (بشارت دادن) دو بال اصلی هدایت و مأموریت پیامبران الهی را تشکیل میدهد تا مردم را از سرانجام شرک و ظلم هوشیار کنند.
جمعبندی و توضیح کامل انذار
واژه «انذار» یک مفهوم عمیق لغوی و قرآنی است که به معنای آگاهسازی پیشگیرانه توأم با بیم دادن از یک خطر یا عاقبت ناگوار است. این کلمه که از ریشه عربی «ن-ذ-ر» مشتق شده، به فرد فرصت میدهد تا پیش از وقوع رویداد تلخ، رفتار خود را اصلاح کند.
در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی، انذار نوعی رحمت پیشگیرانه تلقی میشود؛ چرا که هدف آن نه تنبیه، بلکه بیدارباش معنوی و نجات انسانهاست. این واژه متضاد اصطلاح «تبشیر» (بشارت و مژده دادن) است و پیامبران به عنوان منذرین، وظیفه داشتند جوامع را از عواقب گناه و انحراف آگاه سازند.
در کاربردهای امروزی و عمومی، انذار معادل مفاهیمی چون زنگ خطر، چراغ هشدار، اخطار رسمی و تحذیر است و در جداول کلمات متقاطع نیز معمولاً با عناوینی همچون ترساندن یا بیم دادن شناخته میشود.