یعنی چه
«اثمر» واژهای است به معنی بارور شدن، میوه دادن درخت و حاصل داشتن. این کلمه در معنای مجازی و روزمره به کارها، تلاشها یا پروژههایی اشاره دارد که به نتیجهٔ مطلوب رسیدهاند و ثمربخش و سودمند واقع شدهاند.
تلفظ
این واژه در اصل به صورت فَعل ماضی (أَثْمَرَ) با فتح همزه، سکون ث و فتح م و ر تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، واژه «اثمر» معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهایی نظیر «بارور شد»، «میوه داد»، «سودمند واقع شد» یا «نتیجه داد» به کار میرود و یک کلمه ۴ حرفی است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به موقعیت ساختاری (فعل یا اسم تفضیل) از معادلهایی که نشاندهنده باروری و تولید محصول هستند استفاده میشود.
به عربی
این واژه ریشهٔ اصیل عربی (ث م ر) دارد و در خود زبان عربی به معنای به بار نشستن درخت یا سوددهی مال است.
به فارسی
برگردان دقیق فارسی این واژه عباراتی چون «میوه داد»، «بارور شد»، «حاصل داد» و «به ثمر رسید» است که در متون ادبی و کهن فارسی به کار میرود.
در قرآن
این واژه به صورت فعل ماضی در قرآن کریم به کار رفته است؛ از جمله در آیه ۹۹ سوره انعام: «انْظُرُوا إِلَىٰ ثَمَرِهِ إِذَا أَثْمَرَ وَيَنْعِهِ» که به تماشای میوه آن هنگامی که ثمر میدهد و رشد میکند، دعوت میکند.
جمعبندی و توضیح کامل اثمر
واژه «اثمر» یک فعل و کلمه از ریشه سامی و عربی «ث م ر» است که به فرهنگ لغات ادبی فارسی نیز راه یافته است. معنای اصلی و حقیقی آن به بار نشستن درختان و تولید میوه است، اما در ادبیات و گفتگوهای کنایی، نمادی از به نتیجه رسیدن زحمات، برکت یافتن مال و سودمند واقع شدن یک تلاش به شمار میرود.
این کلمه در قرآن کریم نیز به عنوان جلوهای از نظام آفرینش و رویش دگرگونکننده طبیعت به کار رفته است. در کاربردهای جدولی و لغوی، شناخت ریشهٔ آن به یافتن مترادفهایی چون مثمر، بارور و سودمند کمک شایانی میکند.