یعنی چه
ترکیبی است از دو واژه عربی «یوم» به معنای روز و «ادا» به معنای انجام دادن یا پرداخت کردن. این عبارت به طور کلی به روزی اشاره دارد که در آن یک وظیفه، دین، قرض یا تعهد قانونی و فقهی به طور واقعی اجرا و تحویل داده میشود.
تلفظ
این عبارت از دو بخش تشکیل شده و به صورت «یَوم» (با سکون واو) و «اَدا» تلفظ میشود که در حالت اضافه به صورت «یَومِ اَدا» خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، این واژه معمولاً در پاسخ به راهنماهایی همچون «روز پرداخت دین» یا «روز انجام تعهد» میآید و دقیقاً ۶ حرف دارد.
به انگلیسی
در متون حقوقی و بازرگانی بینالمللی، معادلهای فوق برای رساندن مفهوم روز تادیه یا روز اجرای تعهد به کار میروند.
به عربی
در زبان عربی این ترکیب به صورت توصیفی برای اشاره به زمان دقیق جامه عمل پوشاندن به یک تعهد مالی یا مذهبی استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای روان و اصیل این ترکیب در زبان فارسی شامل عباراتی چون «روز پرداخت»، «تاریخ تأدیه» و «روز انجام وظیفه» است.
در قرآن
عبارت ترکیبی «یوم ادا» در متن قرآن کریم وجود ندارد؛ با این حال واژه «یوم» بارها به کار رفته و مفهوم «أداء» (ادای امانات و تکالیف) نیز در آیاتی مانند آیه ۲۸۳ سوره بقره («فَلْیُؤَدِّ الَّذِی اؤْتُمِنَ أَمَانَتَهُ») مورد تأکید قرار گرفته است.
جمعبندی و توضیح کامل یوم ادا
عبارت «یوم ادا» یک اصطلاح لغوی ثابت، مدون یا قرآنی به شمار نمیرود، بلکه یک ترکیب توصیفی و فقهی-حقوقی است که از کنار هم قرار گرفتن دو واژه عربی «یوم» (روز) و «اداء» (پرداخت/انجام) شکل گرفته است. این اصطلاح در متون اداری، فقهی و حقوقی به زمان دقیق وفای به عهد، تسویه بدهی، پرداخت مهریه یا اجرای مأموریت اشاره دارد.
از نظر معنایی، این کلمه نمادی از مسئولیتپذیری، قانونمداری و پایبندی به تعهدات مالی و اخلاقی است. در کاربردهای جدول کلمات نیز معمولاً به عنوان پاسخی شش حرفی برای مفاهیمی همچون روز پرداخت دین مطرح میشود.