یعنی چه
شامهنواز یک صفت مرکب ادبی و توصیفی است. این واژه به هر چیز معطر و خوشبویی مایل است که به محض استشمام، حس بویایی انسان را تحریک کرده و احساسی لطیف و لذتبخش ایجاد میکند؛ مانند بوی خوش گلها، بهار یا عطر یار.
تلفظ
این کلمه از دو بخش «شامّه» (با کسره اضافه در ترکیب) و «نواز» (بن مضارع از نواختن) تشکیل شده و به صورت شامِهنَواز خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، در پاسخ به راهنمای «خوشبو» یا «نوازشدهنده حس بویایی»، کلمه ۸ حرفی «شامه نواز» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم شامهنواز در زبان انگلیسی از صفاتی استفاده میشود که به زیبایی و دلپذیری رایحه اشاره دارند.
به فارسی
واژههای جایگزین و هممعنی فارسی آن شامل کلماتی همچون معطر، خوشبو، عبیرآمیز، معنبر و مشامپرور است که همگی بر دارا بودن رایحه خوش دلالت میکنند.
نماد چیست
در ادبیات فارسی و فرهنگ شرقی، بوی خوش همواره با امر قدسی، پاکی، نسیم بهاری و حضور محبوب گره خورده است. از این رو، شامهنواز نمادی از طراوت و تجلی زیباییهای لطیف طبیعی و انسانی است.
جمعبندی و توضیح کامل شامه نواز
واژه «شامهنواز» یک صفت مرکب فصیح و زیبای ادبی است که از ترکیب بخش عربی «شامّه» (به معنی حس بویایی، از ریشه شَمَّ) و بخش فارسی «نواز» (بن مضارع مصدر نواختن به معنی لمس لطیف و خوشایند کردن) ساخته شده است. این واژه اگرچه به عنوان یک مدخل مستقل و تثبیتشده در متون کلاسیک کهن رواج گستردهای نداشته، اما ترکیبی نو و شاعرانه در زبان فارسی معاصر به شمار میرود که زیبایی توصیف را دوچندان میکند.
این اصطلاح دقیقاً به ویژگی هر چیز خوشبویی اشاره دارد که مشام انسان را نوازش میدهد. در شعر و نثر ادبی، از این کلمه برای توصیف رایحههای دلانگیز مانند بوی گلهای بهاری، عطر گیسوی معشوق یا فضاهای معنوی استفاده میشود و بار معنایی سرشار از لطافت، طراوت و پاکی دارد.