یعنی چه
«لِیَقُومَ» یک ترکیب عربی (فعل مضارع منصوب با لِـ تعلیل) است که به معنای «برای اینکه برپا شود»، «تا اینکه قیام کند» یا «تا استوار گردد» به کار میرود. این واژه در متون دینی نشاندهنده انگیزه و هدف نهایی از یک اقدام است.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه به صورت «لِیَقُومَ» (با کسره ل، فتح ی، ضمه ق و فتح م) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه با توجه به ریشه و ساختار آن «لیقوم» و دارای ۵ حرف است.
به انگلیسی
در برگردان انگلیسی بسته به سیاق متن، از عباراتی که مفهوم برپایی، ایستادگی و استقرار را برسانند استفاده میشود.
به عربی
از نظر صرفی در زبان عربی، این کلمه خود یک فعل مضارع منصوب از ریشه «ق و م» است و با عباراتی چون «لکی یقوم» مترادف است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه عباراتی چون «تا برقرار سازد»، «تا برپا خیزد» و «تا ثابت و استوار شود» هستند.
در قرآن
این واژه به صورت مشخص و برجسته در آیه ۲۵ سوره مبارکه حدید آمده است: «...وَأَنزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتَابَ وَالْمِيزَانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ...» که هدف از ارسال پیامبران و کتابهای آسمانی را قیام مردم به عدالت و دادگری معرفی میکند.
جمعبندی و توضیح کامل لیقوم
واژه «لِیَقُومَ» در اصل یک فعل مضارع منصوب در زبان عربی از ریشه ثلاثی مجرد «ق و م» (قَوَمَ/قیام) است. اگرچه این کلمه ساختار فارسی مستقل ندارد، اما به دلیل کاربرد فراوان و استراتژیک آن در فرهنگ، معارف و آموزشهای قرآنی، برای فارسیزبانان کاملاً شناختهشده و آشناست. محور معنایی ریشه این کلمه بر «ایستادن، برپا بودن، استوار شدن و اداره کردن» استوار است.
در فرهنگ اسلامی و قرآنی، این کلمه فراتر از یک ساختار صرفی، نمادی از حرکت اجتماعی، آگاهی عمومی و تلاش همگانی برای برپایی حق و دادگری در جامعه است. استفاده از آن در آیاتی مانند آیه ۲۵ سوره حدید نشان میدهد که هدف غایی از نزول کتب آسمانی، ایجاد بستری است تا جامعه به خودآگاهی رسیده و خود برای استقرار عدالت قیام کند.