یعنی چه
«صعوه ای» صفت نسبی حاصل از واژه «صعوه» است. صعوه به پرندگانی بسیار کوچک، ظریف و به اندازه گنجشک با منقاری باریک و نوکتیز از تیره صعوگان گفته میشود. بنابراین صعوهای به هر امر منسوب یا شبیه به این پرنده اشاره دارد.
در جدول
در حل جداول کلمات متقاطع، این واژه معمولاً به عنوان پاسخ برای پرسشهایی با مضمون صفات پرندگان کوچک، ناتوان یا منسوب به گنجشکسانان کوچک استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژه Accentor به خانواده زیستی این پرندگان (Prunellidae) اشاره دارد و کلمه Dunnock اصطلاح رایج برای صعوه باغی است.
به عربی
این کلمه ریشه عربی دارد. در زبان عربی «صَعْوَة» به معنای پرنده کوچک است و گاهی در متون کهن به شتر مادهای که سر کوچکی دارد نیز صفت صعوه داده میشد.
به فارسی
در فرهنگهای لغت فارسی، معادلها و پرندههای همخانوادهای که برای این کلمه یا توصیف آن ذکر شدهاند شامل واژگانی چون سِرِیچه، دمسیجه، آبدارک، سنگانه و نژندک هستند.
در قرآن
خود واژه «صعوه» به صورت مستقیم در متن آیات قرآن کریم نیامده است؛ اما در کتابهای تفسیر معتبر قرآنی مانند تفسیر طبری، ذیل داستان قوم لوط نقل شده که «صعوه» نام پنجمین شهر از شهرهای آنان بود که اهل آن به دلیل پاکدامنی از عذاب الهی مصون ماندند.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک و عرفانی ایران، به ویژه در منطقالطیر عطار نیشابوری، صعوه نماد عجز، ناتوانی، تن نزار و تواضع است که جثه کوچک خود را در برابر عظمت پرندگانی چون سیمرغ ناچیز میبیند.
جمعبندی و توضیح کامل صعوه ای
واژه «صعوه ای» یک صفت نسبی در زبان فارسی است که از ریشه عربی «صعوه» گرفته شده است. صعوه در اصطلاح پرندهشناسی به پرندهای بسیار کوچک، ظریف و از راسته گنجشکسانان اطلاق میشود که منقاری باریک دارد و در طبیعت با پروازهای کوتاه شناخته میشود.
این واژه علاوه بر کاربرد در حوزه زیستشناسی، در متون تفسیری قرآن کریم نیز جایگاه تاریخی دارد؛ چرا که بر اساس روایات تفسیری، نام یکی از پنج شهر قوم لوط که از عذاب و نابودی در امان ماند، «صعوه» بود.
در ادبیات عرفانی ایران، به خصوص در آثار عطار نیشابوری، صعوه به عنوان نمادی از کوچکی، ضعف جثه و در عین حال تواضع در برابر عظمتهای بزرگ (مانند سیمرغ) به کار رفته است. بنابراین صفت صعوهای بار معناییِ ظرافت، ناتوانی مادی و خردی را به همراه دارد.