یعنی چه
شعفزده به معنای حالتی است که در آن فرد از شدت شادی، بهجت و سرور عمیق قلبی تحت تأثیر قرار گرفته و منقلب شده است. این واژه نشاندهندهٔ اوج هیجان مثبت و دلبستگی یا شیفتگی فراوان به یک موضوع یا خبر خوش است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت شَعَفْزَدِه است که از ترکیب واژهٔ عربی شَعَف و صفت مفعولی فارسی زَده ساخته شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ اصلی برای این مفهوم خود واژهٔ «شعف زده» با ۶ حرف است. همچنین کلماتی نظیر شادمان، مسرور و سرخوش نیز میتوانند به عنوان کلمات جایگزین استفاده شوند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگانی که شدت بالای شادی و به وجد آمدن را نشان میدهند، دقیقترین معادل برای شعفزده هستند.
به عربی
در زبان عربی از ریشهٔ شعف و کلمات هممعنی آن برای رساندن مفهوم شدت شادی و ابتهاج قلبی استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج فارسی برای این واژه شامل کلماتی مانند شادمان، سرخوش، بهجتزده، پرشور و غرق در خوشحالی است که همگی بیانگر حالت دگرگونی درونی از خبر یا اتفاقی خوشایند هستند.
جمعبندی و توضیح کامل شعف زده
واژهٔ «شعفزده» یک صفت مرکب در زبان فارسی است که از ترکیب واژهٔ وامگرفته از عربی «شَعَف» (به معنی شدت شادی، هیجان یا نفوذ محبت در پوستهٔ قلب) و صفت مفعولی فارسی «زده» ساخته شده است. این کلمه در لغت به معنای کسی است که دچار شادی شدید شده یا کنترل احساساتش تحت تأثیر یک خبر یا اتفاق فوقالعاده مثبت قرار گرفته است.
در ادبیات و واژهگزینی فارسی، این واژه نمادی از وجد درونی، تسلیم شادمانه و حیرت مثبت است. اگرچه خودِ ترکیب فارسی شعفزده در قرآن وجود ندارد، ریشهٔ عربی آن در مباحث لغوی آیه ۳۰ سوره یوسف (به صورت قرائت شَعَفَها حُبّاً) به معنای سوز و گداز قلب از شدت محبت و شیفتگی مورد بحث قرار گرفته است.
این واژه در زبان روزمره و ادبی برای توصیف احوال انسانی به کار میرود که پس از مدتها انتظار یا مواجهه با یک غافلگیری بینظیر، چنان غرق در سرور میشود که این خوشحالی عمیق در رفتار و چهرهٔ او کاملاً نمایان میگردد.