یعنی چه
این کلمه در زبان فارسی دو کاربرد عمده دارد؛ نخست به عنوان فعل امر ترکیبی (بُخور + َش) به معنی «آن را مصرف کن یا مبلع» و دوم در حالت اسمی و عامیانه (بُخور) به معنی انسان بسیارخوار و شکمپرور.
تلفظ
در حالت فعلی به صورت [bo-kho-rash] با فتحهی راء و در حالت صفت عامیانه و قدیمی به صورت [bo-khor] تلفظ میشود.
در جدول
این کلمه در جدولهای متقاطع معمولاً به عنوان هدایتگر به معنای تناول کردن یا معادل صفت پرخور به کار میرود.
به انگلیسی
برای بیان حالت امری و دستوری خوردن یک چیز از این اصطلاحات استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی فعل امر صیغه مفرد مذکر حاضر به همراه ضمیر متصل مفعولی بدین شکل ساختار مییابد.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی ضمیر مفعولی 'onu' به همراه فعل امر 'ye' این معنا را میسازد.
نماد چیست
این عبارت در ادبیات رسمی یا اساطیری نماد مستقل و شناختهشدهای ندارد، اما در فرهنگ عامه و گفتار روزمره میتواند استعارهای از پذیرش اجباری یک موقعیت یا بلعیدن و از بین بردن یک ماده باشد.
جمعبندی و توضیح کامل بخورش
واژه «بخورش» در زبان فارسی عمدتاً یک واژه مستقل تاریخی یا لغوی به شمار نمیآید، بلکه ساختاری ترکیبی در زبان گفتاری و محاورهای است. این کلمه از ترکیب فعل امر «بخور» (از مصدر خوردن) و ضمیر متصل مفعولی «-ش» (به معنی آن را) تشکیل شده است و معنای صریح «آن را میل کن» یا «مصرفش کن» را بازگو میکند.
از سوی دیگر، در منابع لغتنامهای قدیمی مانند یادداشتهای دهخدا، واژه «بخور» (بدون ضمیر) به عنوان صفتی عامیانه به معنی بسیارخوار، اکول و پرخور نیز ضبط شده است. بنابراین بسته به لحن و ساختار جمله، این عبارت میتواند یک دستور ساده برای تناول غذا یا علامتی برای توصیف یک ویژگی رفتاری باشد.