یعنی چه
مسکرات در لغت به معنای مستیآوران است و به هر نوع ماده، مایع یا جامدی اطلاق میشود که مصرف آن باعث ایجاد حالت سُکر، غفلت، زوال موقت عقل و خروج انسان از حالت هوشیاری طبیعی شود.
تلفظ
این واژه به صورت مُسْکِرات تلفظ میشود که جمع کلمه «مُسکِر» به معنای مستکننده است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن از واژگان عمومی مربوط به مواد سکرآور یا نوشیدنیهای الکلی استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی و متون فقهی از همین واژه به عنوان جمع مُسکِر یا واژههای همردیف مانند الخمور استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی اصیل و رایج این کلمه شامل مستیآور، باده، مِی، شراب، مشروب الکلی و نبیذ است که همگی به مفهوم مواد پدیدآورنده مستی اشاره دارند.
در قرآن
واژه «مسکرات» به صورت مستقیم در قرآن ذکر نشده است؛ اما ریشه آن یکبار به صورت «سَکَراً» در آیه ۶۷ سوره نحل (در مقابل رزق حسن) آمده و همچنین در آیات دیگر از مصداق بارز آن با عنوان «خَمْر» یاد شده و تحریم شده است.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و ادبیات عرفانی، مسکرات نماد پوشیده شدن چشم عقل، بیخبری و غفلت از یاد خداست؛ چرا که راه ادراک صحیح را بر انسان میبندد.
جمعبندی و توضیح کامل مسکرات
واژه مسکرات جمع کلمه مُسکِر و از ریشه عربی «سکر» گرفته شده است که در لغت به معنای سد کردن و پوشاندن است. علت این نامگذاری آن است که مواد مستکننده، مانند پردهای روی عقل و قوه ادراک انسان را میپوشانند و مانع از تصمیمگیری و رفتار طبیعی و عاقلانه میشوند.
این اصطلاح در فقه اسلامی و حقوق مجازات کاربرد گستردهای دارد و شامل هر نوع ماده مایع، جامد، خوردنی یا آشامیدنی میشود که حالت سکر و مستی ایجاد کند. بر اساس قاعده مشهور فقهی، هر مادهای که خاصیت مستکنندگی داشته باشد، در حکم خمر بوده و مصرف آن ممنوع و دارای مجازات قانونی است.