یعنی چه
کامروا گشتن در زبان فارسی به معنای برخوردار شدن از خواسته، آرزو و میل درونی است. این واژه زمانی به کار میرود که فرد پس از تلاش یا صبر، به مقصود و مراد خویش دست مییابد و طعم موفقیت و خوشبختی را میچشد. در کاربردهای کهن، این عبارت مجازاً به معنای پیروز شدن و غلبه یافتن بر یک امر یا چالش نیز آمده است.
تلفظ
تلفظ دقیق این عبارت فعلی به صورت [کامْرَوا گَشْتَـنْ] است. واژه «کامروا» از دو هجای بلند و یک هجای کوتاه تشکیل شده و واژه «گشتن» نیز به عنوان فعل معین در ادامه آن میآید.
در جدول
در طراحهای جداول کلمات متقاطع، برای راهنمای «کامروا گشتن»، خودِ این عبارت با ۱۰ حرف یا جایگزینهایی نظیر «کامیاب شدن» و «موفق شدن» به عنوان پاسخ مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم کامروا گشتن در زبان انگلیسی، از عبارات فعلی که نشاندهنده تحقق آرزوها و رسیدن به کامیابی هستند استفاده میشود.
به فارسی
واژگان هممعنی و عبارات مترادف با این اصطلاح در زبان فارسی عبارتند از: کامیاب شدن، کامران شدن، کامکار گشتن، شادکام شدن، بختیار گردیدن، پیروز شدن و به مقصود رسیدن. در مقابل، واژههایی مانند ناکام شدن، نامراد گردیدن و شکست خوردن به عنوان متضاد آن شناخته میشوند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات فارسی، کامروا گشتن نماد به بار نشستن صبر، رسیدن به مقصد نهایی و چشیدن شهد و شیرینی پس از سختیهاست. همچنین در باورهای عامیانه و اساطیری، سایه افکندن مرغ «هما» (مرغ سعادت) مظهر و نماد اصلی کامروایی و خوشبختی معنوی و دنیوی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل کامروا گشتن
عبارت «کامروا گشتن» یک اصطلاح اصیل و زیبای فارسی است که از ترکیب دو واژه «کام» (به معنی میل، آرزو و خواسته) و «روا» (به معنی برآوردهشده و جاری) همراه با فعل «گشتن» ساخته شده است. این اصطلاح دقیقاً مفهومِ به بار نشستن تلاشها و تحقق یافتن رویاهای یک انسان را بازگو میکند؛ حالتی که در آن شخص به تمام اهداف و مراد دل خود دست یافته و غرق در شادکامی و خوشبختی میشود.
در ادبیات کلاسیک و اشعار عرفانی و عاشقانه فارسی، کامروایی صرفاً به موفقیتهای مادی محدود نمیشود، بلکه بیشتر به عنوان نمادی از سعادت ابدی، رستگاری معنوی و رسیدن به وصال معشوق پس از تحمل هجران و سختیهای فراوان به کار میرود. اگرچه این ترکیبِ خاص در متن قرآن مجید وجود ندارد، اما از نظر معنایی کاملاً همراستا با مفاهیمی عالی همچون «الفوز العظیم» (رستگاری بزرگ) و «نجاح» است که سرانجامِ نیکوکاران و صابران را توصیف میکند.