یعنی چه
گنج افراسیاب به خزانه و ثروت افسانهای اشاره دارد که در ابتدا متعلق به افراسیاب، پادشاه اسطورهای توران در شاهنامه فردوسی بوده است. بر اساس روایات و متون کهن، این گنج بعدها توسط خسرو پرویز، پادشاه ساسانی، کشف شد و به عنوان یکی از گنجهای هفتگانه یا هشتگانه او (چهارمین گنج) در تاریخ و ادبیات ایران شهرت یافت.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب اضافی به صورت «گَنجِ اَفْراسیاب» است که در آن واژه گنج با ضمه یا کسره اضافه به اسم خاص افراسیاب متصل میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، پاسخ این اصطلاح اساطیری دقیقاً «گنج افراسیاب» و دارای ۱۱ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم تاریخی و اسطورهای از عبارات فوق استفاده میشود.
به فارسی
معادلها و ترکیبات همارز فارسی این واژه شامل خزانه افراسیاب، گنج شاهنامهای و گنج تورانیان است که همگی به همان ثروت اساطیری اشاره دارند.
نماد چیست
در ادبیات فارسی و اشعار حماسی، این ترکیب نمادی از ثروتهای عظیم و افسانهای پادشاهان کهن، گنجهای پنهان و دستنیافتنی، و همچنین نشانهای از بیوفایی و چرخش روزگار است؛ چرا که گنجی از پادشاهی بیگانه در نهایت به دست پادشاهی دیگر میافتد.
جمعبندی و توضیح کامل گنج افراسیاب
ترکیب اساطیری-تاریخی «گنج افراسیاب» یکی از مضامین جذاب در شاهنامه فردوسی و متون لغتنامهای کهن مانند دهخدا و معین است. این واژه به گنجینهای پرشکوه اشاره دارد که ابتدا به افراسیاب، فرمانروای نامدار توران تعلق داشت، اما در چرخش روزگار و بر اساس روایات داستانی، به دست خسرو پرویز پادشاه ساسانی افتاد و جزو افتخارات و داراییهای او شد.
از منظر ریشهشناسی، این نام ترکیب دو واژه با اصالت است؛ «گنج» که ریشه در فارسی میانه دارد و «افراسیاب» که از واژه اوستایی به معنای هراسافکن مشتق شده است. فردوسی نیز در شاهنامه با مصراع «دگر نامور گنج افراسیاب / که کس را نبود آن به خشکی و آب» به عظمت بینظیر این خزانه اشاره کرده است.
امروزه این اصطلاح در ادبیات به عنوان نمادی از مال بادآورده، شکوه به ارث رسیده از گذشتگان و دگرگونیهای ناگهانی سرنوشت به کار میرود و یادآور این نکته اخلاقی است که مادیات و ثروتهای سترگ نیز در گذر زمان میان پادشاهان و اقوام مختلف دستبهدست میشوند.