یعنی چه
«تعوذ و تسمیه» عبارتی ترکیبی در فرهنگ اسلامی است؛ تعوذ به معنی پناه بردن به خداوند از شر وسوسههای شیطان (گفتن أعوذ بالله من الشیطان الرجیم) و تسمیه به معنی ذکر نام خدا در آغاز کارها (گفتن بسم الله الرحمن الرحیم) است. این دو عمل، آداب شروع تلاوت قرآن و کارهای عبادی هستند تا انسان از انحراف مصون مانده و کارش متبرک شود.
تلفظ
این ترکیب از دو واژه عربی ساخته شده و تلفظ صحیح آن «تَعوُّذ و تَسْمِیَه» است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، عبارت «تعوذ و تسمیه» به عنوان پاسخ برای طراحانی که پناهجویی و ذکر نام خدا در آغاز قرائت را مد نظر دارند، کاربرد دارد و دقیقاً ده حرف دارد.
به انگلیسی
در متون انگلیسی برای رساندن مفهوم تعوذ از عبارت 'Seeking refuge in God' و برای تسمیه از 'Invoking or saying the name of God' استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی این دو اصطلاح برگرفته از ابواب تفعل و تفعیل هستند و معمولاً به صورت الاستعاذة والبسملة نیز در کتب فقهی و علوم قرآنی در کنار هم ذکر میشوند.
به فارسی
برگردان دقیق و روان این ترکیب به فارسی، «پناه بردن به خدا و نام او را بر زبان آوردن» یا «پناهجویی و نامگذاری به نام خدا» است.
در قرآن
قرآن کریم در آیه ۹۸ سوره نحل صراحتاً دستور به تعوذ میدهد: «فَإِذَا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّیْطَانِ الرَّجِیمِ». همچنین تسمیه یا همان «بسم الله الرحمن الرحیم» ۱۱۴ بار در قرآن تکرار شده است که ۱۱۳ بار در آغاز سورهها (به جز سوره توبه) و یک بار نیز در متن آیه ۳۰ سوره نمل آمده است.
جمعبندی و توضیح کامل تعوذ و تسمیه
اصطلاح ترکیبی «تعوذ و تسمیه» نشاندهنده یک پیوستگی رفتاری و اعتقادی در فرهنگ اسلامی است. مؤمن پیش از شروع هر کار شایسته، بهویژه قرائت قرآن کریم، ابتدا با تعوذ (گفتن اعوذ بالله) دژ دفاعی خود را در برابر وسوسهها و انحرافات شیطانی محکم میکند و سپس با تسمیه (گفتن بسم الله) برکت، رحمت و یاری خداوند را برای ادامه مسیر جلب مینماید.
این دو مفهوم در کنار هم، نمادی از آغاز پاک، هوشیارانه و باصلابت هستند. در حقیقت، تعوذ جنبهٔ دفع شرور و پاکسازی جان را دارد و تسمیه جنبهٔ جلب خیرات و تبرک یافتن عمل؛ ترکیب این دو با هم، یک حصار امنیتی و حفاظتی کامل را برای روان و رفتار انسان مؤمن پایهریزی میکند.