یعنی چه
نام گذاردن به معنای تعیین کردن یک عنوان یا اسم مشخص برای یک فرد، شیء، مکان یا مفهوم است تا از دیگران تمایز داده شود. این واژه در متون رسمی و ادبی به صورت «تسمیه» یا «موسوم کردن» نیز به کار میرود و در معنای کنایی به یادگار گذاشتن نام نیک اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این مصدر مرکب به صورت [نامْ گُ ذارْ دَ نْ] است. واژهٔ «گذارن» از ریشهٔ نهادن و قرار دادن است و حتماً باید با حرف «ذ» نوشته و تلفظ شود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، برای راهنمای «نام گذاشتن» یا «اسم تعیین کردن»، کلمهٔ ۹ حرفی «نام گذاردن» پاسخ دقیق است. واژگان هممعنی دیگری مانند تسمیه یا نامیدن نیز بسته به تعداد حروف کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به بافت متن از افعال و مصادر مختلفی استفاده میشود؛ برای نوزادان گاهی از واژه Christening نیز استفاده میگردد.
به عربی
در زبان عربی ریشه اصلی این مفهوم «س م و» است. در متن قرآن کریم نیز فعل «سمّی» برای این مفهوم به کار رفته است؛ مانند «وَإِنِّي سَمَّيْتُهَا مَرْيَمَ».
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج فارسی برای این عبارت شامل «نام نهادن»، «نامیدن»، «خواندنی به نامی» و در زبان عامیانه «اسم گذاشتن» است که همگی بیانگر یک مفهوم زبانی هستند.
نماد چیست
از نظر نشانهشناسی و فلسفه زبان، نام گذاردن نماد هویتبخشی، خلق هویت اجتماعی و آغاز شناخت مفهومی اشیا در جهان است. این عمل نشاندهنده قدرت تفکیک و طبقهبندی پدیدهها توسط ذهن انسان است، هرچند نماد تصویری یا آیینی خاص و ثبتی ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل نام گذاردن
عبارت «نام گذاردن» یا شکل متداولتر آن «نام گذاشتن»، یک مصدر مرکب اصیل در زبان فارسی است که از ترکیب دو واژه با ریشههای کهن پارسی میانه تشکیل شده است. این واژه از نظر املایی به دلیل ریشه داشتن در معنی قرار دادن و وضع کردن، حتماً با حرف «ذ» نگاشته میشود و نگارش آن با «ز» غلط فاحش املایی به شمار میرود.
این مفهوم علاوه بر کاربرد روزمره در نامگذاری افراد، اشیا و مفاهیم، در ابعاد فلسفی و فرهنگی نیز اهمیت بالایی دارد؛ چرا که نامگذاری به نوعی آغاز تشخص، هویتبخشی و به رسمیت شناختن پدیدهها در جهان زبانی است. در متون مذهبی و قرآن کریم نیز این مفهوم در قالب واژه «تسمیه» و فعل «سمّی» جلوه یافته که نشان از قدمت و اهمیت این کنش انسانی دارد.