یعنی چه
واژه شهرت به معنای شناخته شدن در میان مردم، داشتن نام و آوازه (چه به نیکی و چه به بدی) و فاش شدن یک امر است. همچنین در کاربرد اداری و عامیانه امروزی، به عنوان مترادفِ «نام خانوادگی» یا فامیلی نیز به کار میرود.
تلفظ
این واژه به صورت شُهرَت (با ضمه روی شین و سکون روی هاء) تلفظ میشود.
در جدول
در بازیهای جدول، بسته به تعداد حروف خواسته شده، خود عبارت «کلمه شهرت» ۸ حرف دارد، اما برای واژه «شهرت» میتوان از پاسخهایی چون آوازه، اشتهار و معروفیت استفاده کرد.
به انگلیسی
برای مفهوم نام و آوازه از کلماتی مثل Fame و Reputation، و برای اشاره به نام خانوادگی از Surname یا Last name استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و در زبان عربی به همین صورت یا با واژگان همردیف مانند صیت و سمعة به کار میرود.
به فارسی
معادلهای اصیل و دقیق فارسی برای این واژه شامل آوازه، نام، نامآوری، نیکنامی و بلندآوازگی هستند که نمایانگر شناختهشدن فرد در جامعه میباشند.
نماد چیست
واژه شهرت نماد مادی یا تصویر نشانهای خاصی در فرهنگ عامه ندارد، اما در ادبیات نمادی از آشکار شدن، نمایان شدن و طنینانداز شدن نام یک فرد در میان مردم و جامعه است.
جمعبندی و توضیح کامل کلمه شهرت
واژه «شهرت» از ریشه عربی «ش ه ر» به معنی آشکار شدن و فاش شدن گرفته شده است. این کلمه در زبان فارسی دو کاربرد عمده دارد؛ نخست به معنی معروفیت، نامآوری و داشتن آوازه در بین مردم (خواه به نیکی یا بدی) و دوم در مکاتبات اداری و روزمره به معنی نام خانوادگی یا فامیلی.
از نظر ریشهشناسی، اگرچه خود کلمه شهرت به معنی معروفیت در قرآن نیامده، اما همخانوادههای آن مانند «الشَّهْر» (به معنی ماه) به دلیل آشکار و نمایان بودن در آسمان، در آیات متعدد ذکر شدهاند. مترادفهای بارز آن آوازه، اشتهار، صیت و معروفیت و متضادهای آن گمنامی و خمول هستند.