یعنی چه
تعاصر در لغت به معنای همعصری، همدوره بودن و تقارن زمانی میان دو یا چند شخص، جریان یا پدیده است. این واژه زمانی به کار میرود که میخواهیم اشتراک زمانی دو چیز را در یک دوره از تاریخ یا فلسفه بیان کنیم.
تلفظ
این واژه به صورت تَعاصُر (تَ - عا - صُر) تلفظ میشود و مصدری از باب تفاعل در زبان عربی است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون «همدوره بودن»، «همعصری» یا «همزمانی دو پدیده»، واژه ۵ حرفی «تعاصر» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم تعاصر و اشتراک زمانی از واژگانی چون Contemporaneity یا مفهوم زیست همزمان استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و در زبان مبدأ نیز دقیقاً به صورت التَعاصُر یا المُعاصَرَة برای بیان همدوره بودن به کار میرود.
نماد چیست
واژه تعاصر یک مفهوم انتزاعی زمانی است و نماد مادی یا باستانی خاصی در تاریخ ندارد؛ اما در مفاهیم مدرن گاهی چرخدندههای درهمتنیده یا دو ساعتِ همزمان به عنوان نمادی از همزمانی و تعاصر تصویر میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل تعاصر
واژه تعاصر از ریشه عربی «ع ص ر» و در باب تفاعل ساخته شده است که مفهوم مشارکت و همزمانی دوطرفه را در خود دارد. این واژه در زبان فارسی، بهویژه در متون فلسفی، تاریخی و حقوقی برای اشاره به پدیدهها، شخصیتها یا جریانهایی که در یک بازه زمانی مشترک زیستهاند یا رخ دادهاند، استفاده میشود.
در حوزههای علمی نظیر فلسفه تاریخ، تعاصر ابزاری برای مقایسه تطبیقی اندیشههاست؛ به عنوان مثال وقتی میگوییم دو فیلسوف بزرگ با یکدیگر تعاصر داشتهاند، یعنی در یک دوره تاریخی زیسته و احتمالاً از فضای فکری مشترکی تأثیر پذیرفتهاند. این کلمه قرابت معنایی بالایی با واژه «معاصرت» دارد.
باید توجه داشت که این کلمه در قرآن کریم عیناً به کار نرفته و نباید آن را با واژه «تعاسر» (به معنی سختگیری بر یکدیگر) که در سوره طلاق آمده است، اشتباه گرفت. تعاصر به طور کلی پنجرهای برای درک تقارن و همگامی رویدادها در بستر زمان است.