یعنی چه
البسیط در لغت به معنای گستراننده، وسعتدهنده و پهناور است. این واژه در حوزه فلسفه و منطق به معنای «ساده، خالص و غیرمرکب» (چیزی که از اجزای مختلف تشکیل نشده باشد) به کار میرود. همچنین در فرهنگ اسلامی و اسماء الهی، به معنای گشایندۀ روزی، بخشش و رحمت بر بندگان است. در ادبیات و عروض عربی نیز نام یکی از اوزان مشهور شعری (بحر بسیط) میباشد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه در زبان عربی و متون کهن به صورت اَلْبَسِیط [al-basīt] است که حرف «ب» دارای فتحه و «س» دارای کسره و کشیدگی ی محسوب میشود.
در جدول
کلمه «البسیط» در جداول کلمات متقاطع معمولاً به عنوان پاسخی ۶ حرفی برای راهنماهایی مثل «گسترده در عربی» یا «صفت گشاینده روزی» کاربرد دارد. نسخه بدون الف و لام آن (بسیط) ۴ حرفی است.
به انگلیسی
بسته به زمینه متن، معادلهای انگلیسی متفاوتی دارد؛ در متون فلسفی مفاهیمی مثل سادگی بنیادین و در متون دینی تجلی رحمت الهی را میرساند.
به عربی
این کلمه خود ماهیت عربی دارد و با کلماتی نظیر ممدود، فسیح و باسط هممعنی و همریشه است.
به فارسی
در زبان فارسی این واژه معمولاً بدون الف و لام و به صورت «بسیط» استفاده میشود و به معنای امر تکجزئی، ناب، خالص و زمین پهناور (مثل ترکیب بسیط زمین) به کار میرود.
نماد چیست
در فرهنگ عرفانی و تفسیری، البسیط (در مقابل قبض) نماد دستِ باز، بخشندگی، گشایش سینه و وسعت یافتن روزی است. همچنین در علوم طبیعی قدیم و نجوم، اصطلاح بسیط نمادی برای عناصر اربعه مفرده (آب، باد، خاک، آتش) پیش از ترکیب و مخلوط شدن با یکدیگر بوده که خلوص اولیه را تداعی میکند.
جمعبندی و توضیح کامل البسیط
واژه «البسیط» یک مفهوم چندبعدی ریشهدار در زبان عربی است که از ریشه ثلاثی «ب س ط» به معنی پهن کردن و گشودن گرفته شده است. این کلمه در سه قلمرو بزرگ معنایی کاربرد دارد؛ در الهیات به عنوان یکی از صفات پروردگار (الباسط) جلوهگر گشایش روزی و رحمت است، در ادبیات نام یکی از بحور عروضی شعر است، و در فلسفه به هر امر مجرد، خالص و غیرمرکبی گفته میشود که اجزای سازنده ندارد.
در زبان فارسی، این کلمه بیشتر به شکل «بسیط» رایج شده و در ادبیات کلاسیک برای توصیف وسعت زمین یا سادگی و بیپیچیدگی پدیدهها به کار میرود. زوج مفهومی آن «قبض و بسط» نشاندهنده جریان دایمی تنگنا و گشایش در امور زندگی و حالات روحی انسان است.