یعنی چه
عالم اثیری به معنای جهان غیرمادی، لطیف و روحانی است. این اصطلاح فراتر از ماده و جسم را توصیف میکند که با روح، خیال، یا جهانهای ملکوتی و نامرئی مرتبط است. در فلسفه باستان به بخش بالایی جهان هستی و افلاک آسمانی که تغییرناپذیر بودند نیز اطلاق میشد.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «عالَمِ اَثیری» (ālam-e asiri) است.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت به عنوان جهان غیرمادی یا جهان افلاک، خودِ «عالم اثیری» با ۹ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن و ریشه فلسفی یا عرفانی، از معادلهای فوق استفاده میشود.
در قرآن
عبارت «عالم اثیری» به صورت مستقیم و اصطلاح صریح در متن قرآن کریم وجود ندارد؛ با این حال، مفاهیم همسو و نزدیکی در فرهنگ قرآنی مانند «عالم غیب»، «عالم ملکوت» و «عالم امر» دیده میشود که به عوالم غیرمادی اشاره دارند.
نماد چیست
در ادبیات، عرفان و فلسفه قدیم، عالم اثیری یا عنصر اثیر نماد پاکی و خلوص مطلق، بیوزنی، جاودانگی و کمال بعد روحانی هستی در برابر جهان فانی و مادی ملموس است.
جمعبندی و توضیح کامل عالم اثیری
عالم اثیری اصطلاحی ریشهدار است که از واژه یونانی «آیثر» (به معنای نابترین قشر نورانی آسمان) وام گرفته شده و از طریق فلسفه ارسطویی و ترجمههای عربی به ادبیات و عرفان فارسی راه یافته است. در دیدگاه سنتی و فلسفه طبیعی باستان، این اصطلاح به افلاک و بخش جاودانه و تغییرناپذیر جهان بالا اشاره داشت که از عنصر پنجم یعنی اثیر ساخته شده بود.
در نگاه عرفانی، فراروانشناسی و ادبیات معاصر، عالم اثیری به عنوان مرتبهای لطیف، غیرمادی و واسط میان کالبد فیزیکی و روح محض شناخته میشود؛ جهانی که با مفاهیمی همچون عالم مثال، عالم ارواح و عالم غیب پیوند تنگاتنگی دارد و نمادی از کمال، بیوزنی و تجرد است.