یعنی چه
شکر سیب (که به صورت شوگر اپل نیز شناخته میشود) اصطلاحی است که به عنوان ترجمه مستقیم نام یک میوه استوایی با نام علمی Annona squamosa وارد زبان فارسی شده است. این میوه ظاهری مخروطی یا قلبیشکل با پوستی ضخیم، ناهموار و فلسمانند دارد. گوشت داخلی آن سفید-خامهای، بسیار معطر و بافتی شبیه به دسر کاستارد دارد.
تلفظ
این ترکیب از دو واژه آشنای فارسی شامل «شَکَر» (به معنی ماده شیرین خوراکی) و «سیب» (میوه معروف) ساخته شده و به صورت اضافه تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این مدخل به عنوان میوه استوایی ۶ حرفی، «شکر سیب» است. از نمونههای مشابه دیگر میتوان به سیبشکر یا شیرینساف اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی این میوه به دلیل طعم بسیار شیرینش Sugar-apple یا Sweetsop نامیده میشود و به خاطر بافت خامه ای درونیاش به Custard apple نیز معروف است.
به عربی
در زبان عربی به این میوه و همخانوادههایش «قشطة» میگویند که به معنای سرشیر یا خامه است و این نامگذاری دقیقاً به خاطر بافت نرم، کرمی و شیریرنگ داخل میوه انجام شده است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی نیز مانند زبان فارسی، از ترجمه مستقیم واژه به واژه استفاده شده و به آن Şeker elması یا همان سیبِ شکری میگویند.
نماد چیست
این میوه در فرهنگ عمومی ایران نماد خاصی ندارد و صرفاً یک میوه لوکس و استوایی به شمار میرود. اما در فرهنگهای بومی هند و آسیای شرقی، به آن «سیتاموه» یا «سیتافال» میگویند که منسوب به الهه پاکی و وفاداری (سیتا در حماسه رامایانا) است؛ به همین دلیل در آن مناطق نماد پاکی، برکت و وفاداری به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل شکر سیب
عبارت «شکر سیب» یک اصطلاح ترکیبی جدید و گردهبرداریشده در زبان فارسی است که به عنوان ترجمه مستقیم واژه انگلیسی Sugar-apple برای نامگذاری یک میوه استوایی و گرمسیری استفاده میشود. این میوه بومی مناطق گرمسیری قاره آمریکا بوده و بعدها توسط دریانوردان به نقاط دیگر جهان مانند آسیا و آفریقا منتقل شده است.
این واژه اصالت کهن در ادبیات فارسی ندارد اما اجزای سازنده آن یعنی شکر و سیب ریشههای عمیقی در زبان فارسی میانه دارند. شکر سیب با پوستی فلسمانند و گوشتی بسیار شیرین و خامه ای، در کشورهای عربی به دلیل بافت کرمیاش «قشطه» (خامه) نامیده میشود و در فرهنگ هندوستان نیز به دلیل پیوند با باورهای اساطیری، نمادی از برکت و وفاداری است.