یعنی چه
این واژه در اصل صورت شکسته و محاورهایِ ترکیب «به قولی» است که وقتی گوینده میخواهد به یک نقلقول غیررسمی، ضربالمثل، یا باور عمومی و تقریبی اشاره کند، آن را به کار میبرد. گاهی در گفتار روزمره برای نشان دادن تردید یا نقل غیرقطعی نیز استفاده میشود.
تلفظ
تلفظ این واژه از سه بخش تشکیل شده است: حرف اضافه «بِـ» (با کسره)، واژه «قَول» (با فتح قاف و سکون واو) و پسوند «ی» (با صدای ای).
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این کلمه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «به عبارتی»، «اصطلاحاً» یا «به گفتهای» کاربرد دارد و دقیقاً ۵ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به لحن و سیاق کلام میتوان از عبارات فوق استفاده کرد.
به فارسی
معادلهای اصیل و ترکیبات هممعنی فارسی آن شامل عباراتی چون «به عبارتی»، «گویی»، «انگار» و «به زبان سادهتر» است که برای تبیین یا تقریر سخن به کار میروند.
نماد چیست
این واژه نماد مادی یا تصویر فرهنگی خاصی ندارد؛ بلکه در ساختار زبان به عنوان یک ابزار مفهومی برای نشان دادن عدم قطعیت و استناد غیرمستقیم به سخن دیگران شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل بقولی
واژهٔ «بقولی» (یا به قولی) یکی از قیدهای مرکب و بسیار پرکاربرد در زبان فارسی گفتاری و محاورهای است. این واژه از ترکیب حرف اضافهٔ فارسی «به»، کلمهٔ عربی «قول» (به معنی سخن و گفتار) و «ی» ساخته شده است و به عنوان ابزاری برای بیان نقلقولهای غیررسمی، ضربالمثلها یا باورهای عمومی به کار میرود.
استفاده از این کلمه به گوینده کمک میکند تا بدون قبول مسئولیتِ قطعیت یک گزاره، آن را به نقل از دیگران یا به عنوان یک اصطلاح رایج مطرح کند. در لغتنامهها و فرهنگهای معین و دهخدا، مترادفهایی همچون اصطلاحاً، به تعبیری و به عبارتی دیگر برای آن ذکر شده است.
اگرچه خود این ترکیب محاورهای در متون کهن یا قرآن کریم به این شکل وجود ندارد، اما ریشهٔ اصلی آن یعنی «قول» و مشتقاتش کاربرد بسیار وسیعی در ادبیات اسلامی و عربی دارند و به خوبی جای خود را در ساختار زبان فارسی باز کردهاند.