یعنی چه
در لغت و اصطلاح، مومن به کسی گفته میشود که ایمان در قلب او استقرار یافته و به خداوند تسلیم و وفادار است. همچنین در اصل ریشه لغوی، به معنای «ایمنکننده» یا بخشنده امنیت به دیگران نیز تعبیر میشود.
متضاد
واژههایی که در نقطه مقابل باورمندی و ایمان قلبی قرار دارند.
ریشه
این کلمه اسم فاعل از باب افعال (آمَنَ، یُؤْمِنُ) است و با کلماتی مانند ایمان، امنیت، امانت، امین و مأمن همخانواده است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلماتی مانند متدین، خداترس یا باایمان نیز ممکن است مد نظر باشند، اما واژه اصلی مومن ۴ حرف دارد.
به انگلیسی
برای اشاره به فردی با باورهای عمیق مذهبی از این معادلها استفاده میشود.
به عربی
واژه مومن عینا در زبان عربی به عنوان اسم فاعل به کار میرود و جمع آن مؤمنون یا مؤمنین است.
در قرآن
این واژه دهها بار در قرآن کریم تکرار شده است. سوره بیستوسوم قرآن به نام «مؤمنون» نامگذاری شده که به ویژگی رستگاری اهل ایمان میپردازد. همچنین «المؤمن» در آیه ۲۳ سوره حشر، یکی از نامهای خداوند است که در آنجا به معنای امنیتدهنده و آرامشبخش تفسیر میشود. در متون قرآنی و تفسیری، مرتبه مومن بالاتر و عمیقتر از مسلم (تسلیمشده ظاهری) قرار دارد.
جمعبندی و توضیح کامل مومن
واژه مومن در فرهنگ اسلامی و زبان فارسی، فراتر از یک باور ساده، نشاندهنده پیوند عمیق قلبی انسان با پروردگار و تجلی آرامش در رفتار اوست. مومن کسی است که در کنار پایبندی به اصول دینی و اخلاقی، مایه خیرخواهی، امنیت و آسایش اطرافیان خود میشود؛ به طوری که در روایات اخلاقی، او را به درخت نخل تشبیه کردهاند که تمام اجزای آن سودمند است.
از دیدگاه ریشهشناختی و قرآنی، این کلمه پیوند مستقیمی با مفهوم «امنیت» دارد. جالب اینجاست که صفت مؤمن هم برای بنده باایمان به کار میرود و هم به عنوان یکی از نامهای زیبای خداوند شناخته میشود؛ که در مورد بنده به معنای پذیرنده حق و در مورد خداوند به معنای پناهدهنده و امانبخش بندگان از هرگونه هراس و ستم است.