یعنی چه
در علم تجوید و آواشناسی سنتی عربی، به حروفی که مخرج تلفظ آنها وسط زبان و بخش سختکام (سقف دهان) است، حروف شجریه میگویند. واژه شجر در لغت به معنای گشادگی میان دو فک یا وسط دهان است و این نامگذاری به محل تولید این صداها اشاره دارد. در منابع مختلف، درباره مصادیق دقیق این حروف اختلافنظر وجود دارد؛ برخی آن را شامل حروف (ج، ش، ی) و برخی دیگر شامل (ج، ش، ض) یا دایرهای گستردهتر میدانند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت شَجَریّه (šajariyyah) است که منسوب به شَجْر (وسط دهان) میباشد.
در جدول
پاسخ متداول در جداول کلمات متقاطع برای این مفهوم، خود واژه «حروف شجریه» یا «حروف شجری» است.
به انگلیسی
در زبانشناسی مدرن، نزدیکترین معادل علمی برای این دسته از صداها، حروف کامگاهی (Palatal) هستند، هرچند به عنوان یک اصطلاح تاریخگذشته آواشناسی سنتی نیز شناخته میشود.
به فارسی
برگردان یا معادل ساختاری این اصطلاح در زبانشناسی فارسی، «حروف کامگاهی» یا «حروف وسط دهانی» است که به محل برخورد یا نزدیک شدن زبان به سقف دهان اشاره دارد.
در قرآن
عبارت «حروف شجریه» به عنوان یک کلمه یا اصطلاح در متن قرآن کریم نیامده است؛ اما این واژه در علم تجوید و قرائت قرآن برای آموزش مخارج صحیح حروفی مانند (ج، ش، ی) که در کلمات قرآنی فراوان هستند، کاربرد دارد.
نماد چیست
این اصطلاح واجد هیچگونه نمادپردازی اسطورهای، دینی یا نشانه شناختی نیست؛ وجه تسمیه آن به «شجر» صرفاً یک تشبیه استعاری به شاخههای باز شده درخت به دلیل باز شدن فکها هنگام تلفظ است.
جمعبندی و توضیح کامل حروف شجریه
حروف شجریه یکی از اصطلاحات تخصصی و سنتی در علوم تجوید و آواشناسی کلاسیک عربی است. این واژه به دستهای از حروف اشاره دارد که از مخرج وسط زبان و با متمایل شدن به سمت سختکام (سقف دهان) تولید میشوند. وجه تسمیه این حروف، ریشه لغوی «شَجْر» است که در زبان عربی به معنای گشادگی میان دو فک یا وسط دهان به کار میرود و گاهی به دلیل شباهت باز شدن دهان به شاخههای درخت، این نام را به خود گرفته است.
در میان دانشمندان علم تجوید و لغتشناسان دوره اسلامی، درباره فهرست دقیق این حروف اتفاق نظر قطعی وجود ندارد؛ به طوری که در برخی منابع حروف (ج، ش، ی) و در برخی دیگر حروف دیگری مانند (ض) یا (ق، ک) نیز در این طبقه قرار گرفتهاند. امروزه در زبانشناسی مدرن، این واژگان جای خود را به اصطلاحات دقیقتری مانند صامتهای کامگاهی دادهاند و کاربرد حروف شجریه بیشتر به کتابهای آموزشی تجوید قرآن و لغتنامههای کهن محدود شده است.