یعنی چه
این اصطلاح سه مفهوم عمده دارد: در تصوف و عرفان به معنی تحمل آزار، جفا و زخمزبان مردم و صبر بر مصائب برای خوار کردن نفس است. در تاریخ و پزشکی، نام دیگر پاندمی بزرگ طاعون خیارکی در قرن ۱۴ میلادی است و در لغت و اصطلاحات قدیمی عربی نیز به مرگ سخت بر اثر خفگی (قطع تنفس) دلالت دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب وصفی به صورت «مَوتِ اَسوَد» است که در زبان عربی به شکل «المَوْت الأَسْوَد» خوانده میشود.
در جدول
در مسابقات جدولی، این عبارت معمولاً به عنوان معادل طاعون بزرگ، مرگ سخت یا مرگ خفگی مطرح میشود و پاسخ اصلی آن ۷ حرف دارد.
به انگلیسی
برای کاربرد تاریخی و پزشکی آن از عبارت Black Death استفاده میشود و در متون عرفانی به معادلهای مربوط به تحمل مصائب ترجمه شده است.
به عربی
این ترکیب اصالتاً عربی است؛ در کاربرد لغوی قدیمی به معنای خفگی و در کاربرد معاصر همان بیماری طاعون (الطاعون الأعظم) است.
به فارسی
معادلهای فارسی این اصطلاح بسته به سیاق متن شامل «مرگ سیاه» (در تاریخ)، «مرگِ ملامت و صبر بر سختیها» (در عرفان و سلوک) و «مرگ خفگی» (در لغت) است.
نماد چیست
در فرهنگ و تصوف اسلامی، این واژه نماد تواضع کامل، شکستن کبر، خواری نفس در برابر خلق و فنای فیالله است. در ادبیات و تاریخ جهان، نماد مرگ ناگهانی، وحشت، فاجعه همهگیر و بیرحمی طبیعت به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل موت اسود
اصطلاح «موت اسود» (مرگ سیاه) یک ترکیب وصفی اصالتاً عربی است که دو کاربرد و معنای کاملاً متمایز را در خود جای داده است. در ادبیات عرفانی و تصوف، عارفان مرگ اختیاری را به چهار بخش (احمر، ابيض، اخضر، اسود) تقسیم میکنند که موت اسود سختترین نوع آن است و به معنای تحمل آزار، ملامت و زخمزبانهای خلق و پافشاری بر صبر و فروتنی تامه برای تادیب نفس سرکش است.
در سوی دیگر، از نظر تاریخی و پزشکی، این عبارت ترجمانِ نام بیماری هولناک طاعون خیارکی (به ویژه همهگیری مرگبار قرن چهاردهم میلادی در آسیا و اروپا) است؛ این نامگذاری به دلیل بروز لکههای سیاه خونمردگی و گانگرن بر روی پوست بیماران رخ داده است. همچنین در لغتشناسی سنتی عرب، این اصطلاح به انواع مرگهای سخت به ویژه مرگ ناشی از خفگی و قطع تنفس نیز اطلاق میشود.