یعنی چه
درعه در متون کهن فارسی مخفف و صورت دیگری از «دراعه» است که به جامهٔ بلند، گشاد و جلو-بازی مانند جبه یا قبای صوفیان، مشایخ و قاضیان اشاره دارد. همچنین در ریشه عربی به معنای تکواژهای برای یک عدد زره جنگی (پوشش محافظتی) به کار میرود.
تلفظ
این واژه در لغتنامههای مرجع معمولاً به صورت دِرْعه (با کسره دال و سکون راء) برای اشاره به جامه یا زره، و گاهی دُرْعه تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول کلمه «درعه» با ۴ حرف است. معادلهای همحرف دیگر آن جبه و زره هستند.
به انگلیسی
بسته به متن و معنای مورد نظر، در زبان انگلیسی برای جامه صوفیانه از کلماتی چون Robe استفاده میشود و برای پوشش جنگی لغت Armor به کار میرود.
به عربی
این واژه ریشه عربی دارد؛ دراعه برای لباس گشاد و درع برای پوشش فلزی جنگی در این زبان استفاده میشود.
به فارسی
مترادفهای فارسی این واژه در متون ادبی شامل جبه، قبا، بالاپوش و خرقه (در وجه لباس صوفیان) و زره یا جوشن (در وجه پوشش نبرد) است.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات فارسی، اگر به معنی جامه و خرقه باشد، نماد زهد، تصوف، علم و قضاوت است؛ اما اگر در معنای عربی آن یعنی زره لحاظ شود، نماد حفاظت، تقوا، جهاد و دفاع خواهد بود.
جمعبندی و توضیح کامل درعه
واژه «درعه» یک کلمه دوجنبهای با ریشه عربی است که وارد ادبیات فارسی شده است. در متون کهن فارسی، این کلمه بیشتر به عنوان مخفف و شکل دیگری از «دراعه» به کار رفته و به نوعی بالاپوش گشاد، بلند و جلوباز اشاره دارد که پوشش رایج زاهدان، مشایخ، صوفیان و حتی قاضیان دوران گذشته بوده است.
از سوی دیگر، در ریشه اصیل عربی خود از ماده (د ر ع) گرفته شده و به معنای یک واحد زره جنگی است. گرچه خود این لفظ عینا در قرآن نیامده، اما همخانوادههای آن در احادیث و روایات اسلامی به وفور دیده میشوند. این واژه بسته به این که در ادبیات عرفانی یا حماسی به کار رود، مفاهیم متفاوتی از زهد تا شجاعت را تداعی میکند.