یعنی چه
ذات الاصاد در لغت به معنی جایگاه محصور یا گذرگاه بسته است، اما در واقع یک اسم خاص جغرافیایی و نام موضعی در سرزمین شَرَبّه در دیار قبیلهٔ بنیعبس (شبهجزیره عربستان) است. این محل به داشتن گودالها و مغاکهایی در کوه که آب باران در آنها جمع میشد، شهرت داشته است. این واژه کلاسیک و تاریخی است و امروزه کاربرد روزمره ندارد.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت ترکیبی و عربی «ذاتُ الإصاد» (Zāt al-Isād) یا با صاد و ضاد در متون متأخر است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این عبارت به عنوان یک نام مکان تاریخی در عربستان جاهلی یا محل آغاز جنگ داحس و غبراء شناخته میشود و دقیقاً ۹ حرف دارد.
به انگلیسی
به عنوان یک اسم خاص جغرافیایی تاریخی، به صورت فیدی و آوانگاری در انگلیسی نگاشته میشود.
به فارسی
ترجمه تحتاللفظی آن به فارسی «دارای محاصره» یا «جایگاه محصور» است، اما به عنوان معادل اسمی، همان نام موضع و آبگیر تاریخی در عربستان قدیم منظور است.
در قرآن
کلمه ترکیبی «ذات الاصاد» هیچگونه کاربرد مستقیم یا غیرمستقیمی در متن قرآن ندارد و یک نام جغرافیایی مربوط به دوران جاهلیت پیش از اسلام است.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات عرب، این مکان نماد شومی، لجاجت و شعلهور شدن جنگهای طولانیمدت بر سر یک تقلب ساده در مسابقه اسبدوانی (جنگ داحس و غبراء) است.
جمعبندی و توضیح کامل ذات الاصاد
واژه «ذات الاصاد» یک واژه مستقل فارسی نیست، بلکه یک اسم خاص جغرافیایی و نام موضعی تاریخی در شبهجزیره عربستان (منطقه شربّه در دیار قبیله بنیعبس) است. تحلیل لغوی آن نشان میدهد که از ترکیب «ذات» (دارای) و «اصاد» (محل محصور یا بسته) ساخته شده و اشاره به منطقهای کوهستانی با آبگیرها و گودالهای طبیعی دارد که آب باران در آنها جمع میشده است.
اهمیت تاریخی این مکان به دلیل وقوع مسابقه اسبدوانی معروف بین دو اسب به نامهای «داحس» و «غبراء» در این محل است. بروز تقلب در این مسابقه، جرقه جنگی چهل ساله و خانمانسوز را میان دو قبیله بزرگ عبس و فزاره در دوران جاهلیت پیش از اسلام زد. از این رو، ذات الاصاد در ادبیات به نمادی برای آغاز اختلافات بزرگ از بهانههای کوچک تبدیل شده است.