یعنی چه
پرهیزکاران جمع کلمه پرهیزکار است و به کسانی گفته میشود که با داشتن نیروی خودکنترلی درونی و خداترسی، دامن خود را از آلودگی به گناه، ناپاکی و رفتارهای نادرست حفظ میکنند. این واژه در ادبیات اخلاقی و دینی به انسانهای صالح و باایمان اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «پَرْهیزْکارانْ» است که در آن حرف پ مفتوح (با صدای اَ) و بقیه حروف بر اساس قواعد صامت و مصوتهای زبان فارسی خوانده میشوند.
در جدول
کلمه پرهیزکاران دقیقاً ۱۰ حرف دارد و در حل جدولهای متقاطع معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهایی نظیر «خویشتنداران»، «پارسایان» یا «متقین» به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم پرهیزکاران از عباراتی استفاده میشود که به جنبههای پاکدامنی، عدالتخواهی و خداترسی این افراد اشاره دارد.
به عربی
دقیقترین و پرکاربردترین معادل عربی برای این واژه «المتقین» یا «المتقون» است که از ریشه وقایه به معنای خودنگهداری و حفظ کردن میآید.
در قرآن
واژه پرهیزکاران در ترجمههای فارسی قرآن کریم به عنوان معادل اصلی کلمه «المتّقین» استفاده میشود. در آیه ۲ سوره بقره آمده است: «ذَٰلِکَ الْکِتَابُ لَا رَیْبَ ۛ فِیهِ ۛ هُدًى لِّلْمُتَّقِینَ» یعنی این کتابی است که در آن شکی نیست و مایهٔ هدایت پرهیزکاران است. در منطق قرآن، تقوا بهترین توشه انسان و ملاک کرامت او نزد پروردگار است.
جمعبندی و توضیح کامل پرهیزکاران
واژه پرهیزکاران یک اصطلاح اصیل و مرکب در زبان فارسی است که از ترکیب «پرهیز» (به معنی دوری و خودداری)، پسوند صفتساز «کار» و نشانه جمع «ان» شکل گرفته است. این کلمه در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی جایگاه ویژهای دارد و به افرادی اشاره میکند که با تکیه بر ایمان و خودکنترلی درونی، از زشتیها و محرمات دوری میجویند.
در متون دینی و به ویژه در ترجمههای قرآن، این کلمه دقیقترین برگردان برای واژه «متقین» است. پرهیزکاری در این بستر تنها یک دوریگزینی ساده نیست، بلکه به عنوان یک دژ مستحکم معنوی و برترین توشه انسان در مسیر کمال شناخته میشود که مایه هدایت، آرامش و رستگاری فرد در دنیا و آخرت است.