یعنی چه
اوستائی یا اوستایی صفت نسبی است و به هر چیزی که به کتاب مقدس زرتشتیان (اوستا)، زبان اوستایی یا خط دیندبیره مربوط باشد اشاره دارد. این واژه در حوزه زبانشناسی و تاریخ فرهنگی ایران باستان کاربرد فراوان دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت اَوِستایی (Avestāyī) است که مصوت اول و دوم آن فتحهدار هستند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به زبان، خط یا هر امر مربوط به اوستا از واژه Avestan استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی برای توصیف این مفهوم از واژگان الأوِستية (غالباً برای زبان اوستایی) یا الأوِستائي استفاده میکنند.
به فارسی
در زبان فارسی سره یا معادلهای معنایی، این واژه با مفاهیمی چون مَزدیسنایی، باستانی، ایران کهن و مرتبط با آیین زرتشت مترادف است.
در قرآن
واژه اوستائی یک اصطلاح کاملاً ایرانی، باستانی و متعلق به سنت دینی زرتشتی است و در متن قرآن کریم هیچگونه کاربرد یا اشارهای به آن وجود ندارد.
نماد چیست
این واژه در نمادشناسی فرهنگی، مظهر خط و زبان اصیل ایرانزمین، دانش مقدس پیش از اسلام، تاریخ باستان و اصالت هویت ایرانی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل اوستائی
واژه «اوستائی» صفت نسبی برگرفته از کلمه «اوستا» (کتاب مقدس زرتشتیان) است. این واژه در اصل به زبان اوستایی یعنی یکی از زبانهای باستانی هندواروپایی شاخه ایرانی و همچنین به خط دیندبیره که اوستا با آن نگاشته شده، اشاره دارد. ریشه واژه پایه در پارسی میانه به صورت اَبِستاگ یا ابستاک بوده که به معنای اساس، بنیان یا متن مقدس تعبیر میشود.
این کلمه از نظر ساختار واژگانی کاملاً فارسی و باستانی است و متضاد مستقیم یا کاربرد قرآنی و عربی کلاسیک ندارد. امروزه در پژوهشهای زبانشناسی، تاریخ و فرهنگ ایران باستان، هر اثر، واژه یا مفهومی که به دوران نگارش اوستا و آیین زرتشت بازگردد را اوستایی مینامند.