یعنی چه
آدمیان کلمهای فارسی و جمعِ «آدمی» است که به معنای انسانها، مردمان و نوع بشر به کار میرود. در ادبیات و متون کهن، این واژه معمولاً برای اشاره به کل جامعه انسانی، ویژگیهای مشترک بشری و تبار فرزندان آدم استفاده میشود.
مترادف
این واژهها در بافتهای ادبی، عرفانی و روزمره میتوانند به جای آدمیان استفاده شوند. در متون کهن متضادهایی چون دیوان، ددان، پریان و فرشتگان نیز برای ایجاد تقابل با آدمیان به کار رفته است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «آدَمیان» (ādamiyān) است که از سه بخش «آدَم»، پسوند نسبت «ـی» و نشانه جمع «ـان» تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، اگر پرسش با عناوینی چون «انسانها» یا «فرزندان آدم» مطرح شود و پاسخ ۶ حرفی ملاک باشد، واژه «آدمیان» جواب دقیق آن است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن متن (علمی، عمومی یا ادبی) از واژههای متفاوتی برای برگردان این مفهوم استفاده میشود که رایجترین آنها Human beings و Humans است.
به عربی
در زبان عربی و متون قرآنی، مفاهیم همارز آدمیان با واژههایی چون الناس و البشر بیان شده است. همچنین عبارت «بنیآدم» نیز قرابت ساختاری و معنایی مستقیمی با این واژه دارد.
نماد چیست
در فرهنگ، عرفان و ادبیات فارسی، آدمیان نماد مخلوق برتر و اشرف مخلوقات هستند که از گوهر عقل و اختیار بهره میبرند. در عین حال، این واژه در بسیاری از اشعار نمادی از زمینی بودن، فناپذیری و ویژگی «جایز الخطا بودن» انسان در مقایسه با مجردات و فرشتگان آسمانی است.
جمعبندی و توضیح کامل آدمیان
واژه «آدمیان» یک کلمه مشتقمرکب و اصیل در ادبیات فارسی است که از ترکیب «آدم» (با ریشه سامی به معنای خاک سرخ یا انسان نخستین)، پسوند نسبت و نشانه جمع سازگار با جانداران ساخته شده است. این کلمه به طور گسترده برای اشاره به کل تبار انسان و جامعه بشری در متون نظم و نثر پارسی استفاده میشود.
در نگاه نمادین و ادبی، آدمیان در تقابل با موجوداتی چون فرشتگان (به نشانه کمال و پاکی مطلق) یا دیو و دد (به نشانه پلیدی و وحشیگری) قرار میگیرند تا هویت میانه، انتخابگر و صاحب عقل انسان را برجسته کنند. مفاهیم معادل این واژه در زبانهای دیگر مانند انگلیسی و عربی نیز به خوبی ابعاد متمایز زیستشناختی، اجتماعی و دینی انسان را پوشش میدهند.