یعنی چه
آخر الزمان در باورهای دینی و اسطورهای، به دوران پایانی حیات بشر و تاریخ جهان اشاره دارد؛ دورهای که با دگرگونیهای بزرگ، فتنهها و در نهایت ظهور یک منجی یا مصلح غیبی همراه است و به برپایی قیامت و پایان نظم فعلی دنیا ختم میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب عربی به صورت «آخِرُ الزَّمان» است که در زبان فارسی معمولاً همزهٔ الگواره حذف شده و به صورت متصل شنیده میشود.
در جدول
در سؤالات طراحان جدول، پاسخ این عبارت دقیقاً خود «آخر الزمان» با ۹ حرف است. همچنین مفاهیمی مثل رستاخیز یا فرجامشناسی نیز به آن نزدیک هستند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به بافت متن از عبارات متفاوتی استفاده میشود. واژه Eschatology به دانش و مطالعه فرجام جهان اشاره دارد.
به عربی
این ترکیب خود از زبان عربی وارد فارسی شده و در متون روایی و دینی اسلام با همین ساختار به کار میرود.
به فارسی
معادلهای سره یا عبارات جایگزین فارسی آن شامل «پایان روزگار»، «فرجام جهان» و «واپسین دوران دنیا» است.
در قرآن
عینِ ترکیب واژگانی «آخر الزمان» در متن قرآن مجید ذکر نشده است؛ با این حال، مفاهیم و رویدادهای مربوط به پایان دنیا تحت عناوین دیگری مانند «السَّاعة» (ساعت پایانی)، «اشراط الساعة» (نشانههای قیامت) و وعدهٔ حکومت صالحان بر زمین به وفور مورد بحث قرار گرفتهاند.
جمعبندی و توضیح کامل آخر الزمان
آخر الزمان یک مفهوم عمیق کلامی، اسطورهای و تاریخی است که در بسیاری از ادیان ابراهیمی و غیرابراهیمی جایگاه ویژهای دارد. این اصطلاح به بازهٔ پایانی از حیات مادی بشر بر روی زمین اشاره میکند؛ دورانی که طبق پیشگوییها آکنده از فتنهها، بحرانهای اخلاقی، جنگها و دگرگونیهای عظیم طبیعی و اجتماعی خواهد بود.
در فرهنگ اسلامی، آخر الزمان دو ویژگی بسیار برجسته دارد: نخست، ظهور منجی موعود (حضرت مهدی و بازگشت عیسی مسیح) برای برچیدن ظلم و برپایی عدالت جهانی؛ و دوم، وقوع نشانههای کیهانی حتمی که به ویرانی دنیا و برپایی دادگاه عدل الهی در روز قیامت متصل میشود. این واژه در ادبیات عامه نیز گاه مجازاً برای توصیف شرایط آشفته، عجیب یا بینظم روزگار به کار میرود.
از منظر فرجامشناسی تطبیقی، این مفهوم تمدنی در فرهنگهای دیگر نیز با عناوینی چون آرماگدون یا نبرد نهایی خیر و شر بازتاب یافته و نمادی از تغییر بنیادین، تصفیه معنوی زمین و آغاز یک عصر طلایی و ابدی برای انسانهای پاکسرشت است.