یعنی چه
«بهدینان» کلمهای جمع است که مفرد آن «بهدین» یعنی دارندهٔ دینِ نیک (آیین بهی) است. این واژه اصطلاحاً و در متون تاریخی و مذهبی، به پیروان زرتشت و جامعهٔ زرتشتیان اطلاق میشود که به سه اصل پندار نیک، گفتار نیک و کردار نیک باور دارند. همچنین گویش بهدینان به زبان دری زرتشتی در یزد و کرمان اشاره دارد.
تلفظ
این واژه به صورت [بِهدینان] تلفظ میشود؛ بخش اول «بِه» (به معنای خوب و نیکو)، بخش دوم «دین» و بخش سوم پسوند جمع «ـان» است.
در جدول
کلمه «بهدینان» در جدولهای کلمات متقاطع دقیقاً ۷ حرف دارد و به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «پیروان زرتشت» یا «زرتشتیان» استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به بهدینان از واژه رسمی Zoroastrians استفاده میشود که برگرفته از نام زرتشت است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای اشاره به پیروان این آیین از معادل Zerdüştler استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیقِ فارسیِ این واژه شامل زرتشتیان، مزدیسنان (ستایشکنندگان اهورامزدا) و دینداران است. کلماتی مانند «پارسیان» نیز در شبهقاره هند برای اشاره به این گروه به کار میرود.
نماد چیست
اصلیترین نماد ملی و عقیدتی بهدینان نشان «فروهر» (Faravahar) است. از نظر مفاهیم فرهنگی نیز، این واژه نماد راستکرداری، وجدان بیدار و پایبندی به اصول اخلاقی سهگانه زرتشت محسوب میشود.
جمعبندی و توضیح کامل بهدینان
واژه «بهدینان» از ریشههای اصیل زبان فارسی میانه (پهلوی) است که از ترکیب دو واژه «بِه» به معنای نیکو و «دین» (برگرفته از ریشه اوستایی دَئِنا به معنی وجدان و آیین) به همراه پسوند جمع ساخته شده است. این اصطلاح در طول تاریخ برای تمایز پیروان زرتشت از دیگر آیینها به کار میرفته و اشاره به کسانی دارد که «دین نیک» را برگزیدهاند.
این واژه اگرچه در متون دینی اسلامی و قرآن مستقیماً ذکر نشده (و در قرآن از واژه المجوس به عنوان معادل بیرونی آن استفاده شده)، اما در ادبیات و فرهنگ ایران زمین جایگاه محترمانهای دارد. امروزه علاوه بر کاربرد عقیدتی، اصطلاح «گویش بهدینان» نیز به زبان و لهجه خاص زرتشتیان ساکن در استانهای یزد و کرمان اشاره دارد که بخشی از میراث زبانی ایران کهن است.