یعنی چه
در دستور زبان و زبانشناسی، اشاره به دور به واژهها، ضمایر یا صفاتی (مانند «آن» و «آنها») اطلاق میشود که برای مشخص کردن و ارجاع به یک فرد، شیء، مکان یا زمان که در فاصلهای دور از شخص گوینده یا خارج از دسترس فیزیکی و ذهنی فوری او قرار دارد، استفاده میشود.
تلفظ
تلفظ این ترکیب دستوری به صورت «اِ-شا-رِه بِه دور» (ešāre be dur) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این مبحث بسته به تعداد حروف معمولاً «اشاره به دور» (۱۰ حرف)، «آن» (۲ حرف) یا «اشاره به بعید» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای این مفهوم از اصطلاحات تخصصی زبانشناسی استفاده میشود و واژه «that» نمونه بارز آن است.
به عربی
در قواعد زبان عربی، اسامی اشاره به دور مانند «ذٰلِکَ»، «تِلْکَ» و «أُولٰئِکَ» کاربرد بسیار گستردهای بهویژه در متن قرآن کریم دارند.
به فارسی
معادلهای دقیقترِ دستوری آن در زبان فارسی، «صفت اشاره به بعید» یا «ضمیر اشاره به بعید» است که نمونههای اصیل آن کلمات «آن» و «آنها» (آنان) هستند.
جمعبندی و توضیح کامل اشاره به دور
اصطلاح «اشاره به دور» یک مفهوم کاربردی در دستور زبان و نشانهشناسی است که به ارجاع دادن به پدیدهها، اشیاء یا افرادی خارج از محیط نزدیکِ گوینده اختصاص دارد. این مفهوم در قالب کلماتی ساده مانند «آن» و «آنان» در زبان فارسی تجلی مییابد و به مخاطب کمک میکند تا موقعیت مکانی یا ذهنی هدف را به درستی درک کند.
در حوزه زبانشناسی تخصصی، این پدیده را با عنوان «دیکسیس دور» یا اشاره دوربرد نیز میشناسند که متضاد آن «اشاره به نزدیک» (مانند این و اینها) است. در متون کهن و مذهبی مانند قرآن کریم نیز ساختارهای مشابهی نظیر «ذلک» و «تلک» وجود دارند که دقیقاً همین رسالت دستوری و معنایی را بر عهده دارند.