یعنی چه
طریقت بدویه (یا طریقت احمدیه) یکی از بزرگترین و پرطرفدارترین سلسلههای تصوف و عرفان اسلامی (اهل سنت) است که در قرن هفتم هجری توسط سید احمد بن علی بن ابراهیم البدوی پایهگذاری شد و مرکزیت آن در شهر طنطای مصر قرار دارد. این اصطلاح در متون عرفانی به مسیر سلوک، تهذیب نفس و آداب معنوی خاص پیروان این فرقه اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «طَریقَتِ بَدَویّه» است که در زبان عربی به صورت «الطَّریقَةُ البَدَویَّة» خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این مدخل به عنوان یکی از فرقهها یا سلسلههای تصوف، خود عبارت «طریقت بدویه» با ۱۰ حرف یا نامهای دیگر آن مانند «طریقت احمدیه» و «سطوحیه» است.
به انگلیسی
در متون انگلیسی و اسلامشناسی غرب، برای اشاره به این سلسله معنوی از عبارات فوق استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی که منبع اصلی این اصطلاح است، این سلسله را الطريقة البدوية یا الأحمدية مینامند.
به فارسی
معادل فارسی دقیق این عبارت، «سلسله یا فرقه صوفیانه بدوی» است که به شیوه سلوک عرفانی پیروان سید احمد بدوی اشاره دارد.
نماد چیست
رنگ سرخ (قرمز) نماد اصلی ظاهری طریقت بدویه است. پیروان، مشایخ و جانشینان این طریقت به رسم جانشین اولِ احمد بدوی (عبدالعال)، از لباس، عمامه، پرچمها و علمهای سرخرنگ به عنوان شعار و نماد فرقه خود استفاده میکنند. همچنین ذکر، تسبیح و خرقه نیز از دیگر نمادهای عمومی این جریان سلوکی است.
جمعبندی و توضیح کامل طریقت بدویه
«طریقت بدویه» یکی از شاخهها و سلسلههای بزرگ و مشهور تصوف اسلامی است که در قرن هفتم هجری (سیزدهم میلادی) توسط سید احمد بن علی البدوی در مصر پایهگذاری شد. این طریقت که مرکز آن شهر طنطا در مصر است، به دلیل انتساب به پایهگذارش «بدویه» و گاه به نام دیگر او «احمدیه» یا «سطوحیه» نامیده میشود. واژه طریقت در لغت به معنی راه و روش است و در اصطلاح صوفیه به مسیر تهذیب نفس و سیر و سلوک معنوی اطلاق میشود.
از نظر واژهشناسی، ترکیب «طریقت بدویه» به عنوان یک مدخل مستقل زبانی در لغتنامههای عمومی فارسی ثبت نشده و بیشتر یک اصطلاح تخصصی در تاریخ عرفان و تصوف اسلامی به شمار میرود. ریشه کلمه طریقت از (ط ر ق) و بدویه از (ب د و) به معنای بادیهنشینی است که به پیشینه قبیلهای جدِ مؤسس آن بازمیگردد. در قرآن کریم خود این ترکیب وجود ندارد، اما واژه طریقه (مانند آیه ۱۶ سوره جن) و بدو (آیه ۱۰۰ سوره یوسف) به کار رفتهاند.
پیروان این طریقت نمادهای ظاهری خاصی دارند که مهمترین آنها استفاده از رنگ سرخ در پوشش، عمامهها و پرچمها است. این طریقت در فرهنگ عامه و مذهبی مصر و برخی کشورهای شمال آفریقا تاثیر بسیار عمیقی برجای گذاشته است و مراسم سالگرد تولد مؤسس آن همچنان یکی از بزرگترین تجمعهای صوفیانه را رقم میزند.