یعنی چه
این عبارت در اصطلاح عرفانی و فلسفه اشراق، به ذات باریتعالی (خداوند) اشاره دارد؛ نوری مطلق و بینیاز که بخشنده هستی و روشنایی به تمام جهان است.
تلفظ
این ترکیب از نظر قواعد عربی با ضمه روی راءِ کلمه اول و ادغام در نون مشدد کلمه دوم تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً ۸ حرف دارد و به عنوان مظهر حقیقت الهی یا سرچشمه روشناییها شناخته میشود.
به انگلیسی
در متون و ترجمههای انگلیسی فلسفی و الهیاتی، این ترکیب برای رساندن مفهوم نور الهی و برتر استفاده میشود.
به عربی
ریشه این کلمه کاملاً عربی و ترکیب اضافی از واژه «نور» است که در ادعیه اسلامی مانند دعای جوشن کبیر و دعای نور حضرت زهرا (س) به کار رفته است.
به فارسی
برگردان دقیق و تحتاللفظی این واژه در زبان فارسی «نورِ نور» یا «روشنایی مضاعف و برتر از هر روشنایی» است که مجازاً به خدا، واجبالوجود و اصلِ هستی اشاره میکند.
نماد چیست
در حکمت اشراق و عرفان اسلامی، نور نماد پیدایی، بخشندگی و وجود است. از این رو، «نور النور» نماد سرچشمه همیشگی آفرینش و تجلی ذات الهی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل نور النور
اصطلاح «نور النور» یکی از مفاهیم عمیق و کلیدی در عرفان، کلام و به ویژه فلسفه اشراق شیخ شهابالدین سهروردی است. در این دیدگاه، جهان هستی بر پایه مراتب نور شکل گرفته است که از نور حسی آغاز شده، به نور عقلی رسیده و در نهایت به «نور النور» یا همان ذات پاک باریتعالی ختم میشود؛ نوری برتر که هستیبخش تمام موجودات است و خود به هیچ عاملی نیاز ندارد.
اگرچه این عبارت به صورت مستقیم و با همین ترکیب در متن قرآن مجید نیامده است، اما ریشه عمیقی در معارف قرآنی دارد و به وضوح از آیه مبارکه نور (سوره نور، آیه ۳۵) الهام گرفته شده که خداوند را نور آسمانها و زمین معرفی میکند. علاوه بر آن، این تعبیر به طور صریح در متون نیایشی شیعه، از جمله در فرازهای دعای جوشن کبیر و دعای نور حضرت فاطمه (س) مکرراً به کار رفته است.
در مجموع، این اصطلاح بیشتر جنبه تفسیری، ادبی و عرفانی دارد تا یک واژه لغوی مستقل. لغتشناسان ریشه آن را همان واژه عربی «نور» میدانند و استفاده از ترکیب نور النور را روشی تأکیدی برای بیان شدت، خلوص، اصالت و عظمت روشنایی هدایت الهی قلمداد میکنند.