یعنی چه
فصل زمستان سردترین دورهٔ سال در تقویم خورشیدی و میلادی است که پس از پاییز و پیش از بهار قرار دارد. این فصل در نیمکرهٔ شمالی شامل ماههای دی، بهمن و اسفند است و با کوتاهترین روزها و بلندترین شبهای سال (آغاز شده با شب یلدا) شناخته میشود.
تلفظ
این ترکیب از دو واژهٔ «فَصْل» (با فتح فاء و سکون صاد) و «زِمِسْتان» (با کسر زاء و میم و سکون سین) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، عبارت «فصل زمستان» دقیقاً یک پاسخ ۹ حرفی است. همچنین برای طراحان جدول، واژههای هممعنی مانند «شتا» (۳ حرفی) یا «قشلاق» (۵ حرفی) به عنوان جایگزین کاربرد زیادی دارند.
به انگلیسی
معادل رسمی و رایج فصل زمستان در زبان انگلیسی واژهٔ Winter است.
به عربی
در زبان عربی به فصل زمستان «الشِّتَاء» میگویند که این کلمه در قرآن کریم (سوره قریش) نیز به کار رفته است. همچنین واژه «زمهریر» برای توصیف سرمای بسیار سخت آن استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی، معادل فصل زمستان واژهٔ Kış است که در برخی گویشها به صورت «قش» تلفظ میشود و ریشه واژه «قشلاق» نیز از آن است.
نماد چیست
در ادبیات و فرهنگ عامه، زمستان مظهر پیری، کهولت سن، خواب طبیعت و پایان یک دوره از زندگی است. با این حال، در متون عرفانی و ادبی به دلیل شبهای بلندش برای عبادت به عنوان فرصت ارزشمند (بهار مؤمن) یاد شده و همواره نویدبخش و مقدمهٔ تولد دوباره طبیعت در بهار است.
جمعبندی و توضیح کامل فصل زمستان
فصل زمستان آخرین فصل سال خورشیدی است که از پیوند واژهٔ کهن «زم» (به معنی سرما) و پسوند مکان و زمان «ستان» شکل گرفته است. این فصل از نظر علمی با انقلاب زمستانی و شب یلدا آغاز میشود و با سرد شدن هوا، بارش برف و باران، و به خواب رفتن طبیعت همراه است تا زمین را برای نوزایی بهاری آماده کند.
در فرهنگ و ادبیات فارسی، زمستان جایگاهی دوگانه دارد؛ از سویی مظهر سختی، رخوت، تاریکی و پیری است و از سوی دیگر، در نگاه عارفانه و دینی به دلیل روزهای کوتاه برای روزهداری و شبهای بلند برای شبزندهداری، غنیمت و بهار اهل ایمان توصیف میشود. این واژه کاملاً اصیل و ریشهدار در زبانهای ایرانی باستان است.