یعنی چه
بودیزم نام یک آیین، دین یا مکتب فلسفی است که بر اساس تعالیم سیدارته گوتمه (معروف به بودا) شکل گرفته است. محور اصلی این آیین، تزکیه نفس، مدیتیشن، شناخت حقایق چهارگانه شریف و پیمودن راه اصیل هشتگانه برای رهایی از رنجهای دنیوی و رسیدن به وضعیت روشنگری و آرامش مطلق یعنی «نیروانه» است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه در زبان فارسی به صورت «بُودیزْم» (Būdhīzm) است که واج پایانی آن به صورت ساکن ادا میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمه «بودیزم» دقیقاً یک پاسخ ۶ حرفی است. همچنین واژههای هممعنی آن مانند «بودیسم» (۶ حرف) و «بوداگرایی» (۹ حرف) نیز کاربرد دارند.
به انگلیسی
معادل رسمی و رایج این واژه در زبان انگلیسی Buddhism است که از نام واژه سانسکریت Buddha به همراه پسوند مکتبساز -ism تشکیل شده است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی، این آیین و مکتب با نگارش و تلفظ Budizm شناخته میشود.
به فارسی
در زبان فارسی، علاوه بر استفاده از وامواژههای «بودیزم» و «بودیسم»، معادلهای اصیلتر و رسایی مانند «بوداگرایی»، «آیین بودایی» و «کیش بودا» به کار میروند.
نماد چیست
اصلیترین نمادهای جهانی بودیزم شامل «چرخ دارما» (Dharmachakra) با هشت پره به نشانه راه اصیل هشتگانه، و «گل نیلوفر آبی» (Lotus) به عنوان نماد پاکی، بیداری روحانی و رشد در میان سختیهاست.
معنی انگلیسی/خارجی
واژه بودیزم (Buddhism) یک اصطلاح بینالمللی است که ریشه اصلی آن به کلمه سانسکریت «بودهـ» (Budh) بازمیگردد. این ریشه به معنای «بیدار شدن، آگاهی و شناخت کامل» است؛ از این رو، «بودا» به معنای فرد بیدارشده و نوریافته است و پسوند غربی «ایسم» آن را به عنوان یک مکتب و آیین معرفی میکند.
جمعبندی و توضیح کامل بودیزم
بودیزم یا بودیسم یکی از بزرگترین و کهنترین جریانهای فکری، فلسفی و معنوی جهان است که بیش از دو هزار سال پیش در هندوستان و توسط سیدارته گوتمه (بودا) بنیان نهاده شد. این مکتب بیش از آنکه بر پرستش خدایی انسانواره استوار باشد، بر شناخت ذهن، کنترل درونی و رهایی از رنجهای وجودی تمرکز دارد. هدف نهایی یک سالک در این مسیر، رسیدن به وضعیت «نیروانه» یا همان خاموشی شعلههای خشم، شهوت و نادانی است.
این واژه از طریق زبانهای اروپایی وارد زبان فارسی شده است و امروزه در ادبیات معاصر با عناوینی چون بوداگرایی نیز شناخته میشود. نمادهای شاخص آن مانند چرخ دارما و مجسمههای گوناگون بودا، در سراسر جهان به عنوان نشانههایی از آرامش، صلحطلبی و جستجوی معنوی شناخته میشوند. با وجود قدمت و گستردگی این آیین در شرق آسیا، در متون کهن سامی و قرآن کریم اشاره مستقیمی به این نام یا بنیانگذار آن وجود ندارد.