یعنی چه
این عبارت یک قید تأکیدی بسیار قوی در زبان فارسی است که برای بیان اطمینان کامل، جزمیت و جدی بودن یک موضوع به کار میرود؛ به طوری که هیچگونه احتمال خطا، شبهه یا تردیدی در آن راه نداشته باشد.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت قیدی و با کسر اضافه در واژه اول و پیوند واو عطف میان دو کلمه عربی «قطع» و «یقین» انجام میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، این عبارت ۱۳ حرفی به عنوان پاسخ سؤالاتی نظیر «بدون شک و شبهه» یا «با اطمینان کامل» کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای انتقال این مفهوم تأکیدی در زبان انگلیسی از قیود یادشده استفاده میشود که بر حتمی بودن موضوع دلالت دارند.
به عربی
اگرچه اجزای این عبارت ریشه عربی دارند، اما ترکیب آن در فارسی ساخته شده و معادلهای فوق در زبان عربی همان میزان تأکید را میرسانند.
در قرآن
خود این ترکیب فارسی در قرآن نیست؛ اما واژه «یقین» بارها آمده و به سه مرتبه شناخت (علمالیقین، عینالیقین و حقالیقین) اشاره دارد. همچنین اصطلاح «لَا رَيْبَ فِيهِ» به معنای هیچ شکی در آن نیست، دقیقاً همین مفهوم را منتقل میکند.
جمعبندی و توضیح کامل به طور قطع و یقین
عبارت «به طور قطع و یقین» یکی از محکمترین و قویترین تعابیر قیدی در زبان فارسی است که از ترکیب دو واژه ریشهدار عربی یعنی «قطع» (به معنای بریدن و فیصله دادن) و «یقین» (به معنای باور قلبی بدون شک) پدید آمده است. این اصطلاح زمانی به کار میرود که گوینده میخواهد هرگونه احتمال، شانس، گمانهزنی منفی یا تردید را از کلام خود سلب کند و از یک حقیقت صددرصدی پرده بردارد.
استفاده از این عبارت هم در مکالمات روزمره برای دادن حتمیت و اطمینان به شنونده رایج است و هم در متون استدلالی، فلسفی و منطقی برای اشاره به گزارههایی که صحت آنها کاملاً به اثبات رسیده، کاربرد دارد. در ادبیات عرفانی نیز یقین به عنوان بالاترین درجه ایمان و شهود قلبی شناخته میشود که هیچ غباری از تردید بر آن نمینشیند.