یعنی چه
اثاثا (أثاثاً) در اصل به معنی کثرت، انبوهی و تکامل است و در لغت به هر نوع وسیله، اسباب خانه، رخت، قماش و مال و کالای فراوان گفته میشود که برای تجهیز و فرش کردن محل زندگی به کار میرود.
تلفظ
این واژه در فارسی به صورت اَ ثا ثا تلفظ میشود و ریشه آن عربی با تنوین نصب (أَثَاثًا) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، واژه ۵ حرفی «اثاثا» به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مانند «وسایل خانه در قرآن» یا «کالا و متاع» استفاده میشود.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه نشاندهنده ابزار، کالاها و وسایل کاربردی در محیط خانه هستند.
به عربی
در زبان عربی این واژه از ریشه «أ ث ث» گرفته شده و به معنای فراوانی کالا و اسباب خانه است.
به فارسی
برگردانها و معادلهای دقیق فارسی این کلمه شامل واژههایی چون اسباب، لوازم منزل، خانهافزار و کالا هستند.
در قرآن
این واژه دقیقاً به صورت «أَثَاثًا» در دو آیه از قرآن مجید ذکر شده است؛ آیه ۷۴ سوره مریم («أَحْسَنَ أَثَاثًا وَرِئْيًا» به معنی مال و ظاهری بهتر) و آیه ۸۰ سوره نحل («أَثَاثًا وَمَتَاعًا إِلَىٰ حِينٍ» به معنی وسایل خانه و مایه بهرهگیری تا مدتی معین).
جمعبندی و توضیح کامل اثاثا
واژه «اثاثا» یک کلمه با ریشه عربی (از ماده أ ث ث) است که در زبان فارسی و متون دینی کاربرد دارد. این کلمه به معنای اسباب و لوازم خانه، مال، کالا و هر آن چیزی است که برای تجهیز محل زندگی و آسایش انسان استفاده میشود. در زبان فارسی امروز، صورتهای «اثاث» و «اثاثیه» رواج بسیار بیشتری دارند و کلمه «اثاثا» بیشتر در اشعار کلاسیک، متون قرآنی یا به عنوان یک واژه ۵ حرفی خاص در جدول کلمات متقاطع دیده میشود.
باید توجه داشت که این کلمه گاهی به دلیل شباهت شنیداری با قید فارسی «اساساً» (به معنی اصولاً و در اصل) اشتباه گرفته میشود، در حالی که اثاثا یک اسم ذات برای اشاره به اشیاء و اموال مادی است. در بافت فرهنگی و قرآنی، این کلمه معمولاً نمادی از تجمّل، مالاندوزی دنیوی و داراییهای فانی انسان است که در آیات الهی به عنوان بخشی از مواهب زودگذر دنیا از آن یاد شده است.