یعنی چه
روایت و سرگذشت فرعون (حاکم مصر باستان) و پیروان او شامل ظلم، استکبار، شکنجه بنیاسرائیل، درگیری با حضرت موسی (ع) و در نهایت هلاکت و غرق شدن آنان در دریا است. این عبارت یک ترکیب واژگانی مستقل نیست، بلکه یک عنوان برای داستانی تاریخی-عبادی است.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت واژگان مجزا و متصل عبارات است از: قِصّه (قِصْصِ) + قَوْم + فِرْعَوْن.
در جدول
این عبارت در جدولهای متقاطع و شرح در متن معمولاً به عنوان پاسخی ۱۱ حرفی برای سؤالاتی نظیر «روایت قرآنی هلاکت ستمگران مصر» یا «سرگذشت طغیانگران معاصر موسی» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در متون ترجمه شده انگلیسی قرآن و معارف اسلامی، از تعابیر فوق برای اشاره به این ماجرا استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی و روان این عبارت شامل «داستان فرعونیان»، «سرگذشت آلفرعون»، «قصه قبطیان» و «روایت قرآنی فرعونیان» است.
در قرآن
این مضمون از محورهای اصلی قصص قرآنی است. در قرآن، از اطرافیان و پیروان فرعون با تعابیری چون «آلفرعون» (۱۳ بار) و «قوم فرعون» (۲۷ بار) یاد شده که در سورههایی مانند بقره، اعراف، طه، قصص و شعراء به چگونگی طغیان و سپس عذاب الهی آنها اشاره شده است.
نماد چیست
قوم فرعون در فرهنگ اسلامی و ادبیات عرفانی نماد استکبار، فرومایگی، تکبر در برابر حقیقت و پیروی کورکورانه از قدرت حاکم است. در ادبیات دینی، این داستان مظهر شکست حتمیِ ستمگران (طاغوت) در برابر اراده و ایمان الهی تلقی میشود و خود فرعون نیز گاه نماد نفس اماره است.
جمعبندی و توضیح کامل قصه قوم فرعون
عبارت «قصه قوم فرعون» به روایت تاریخی و قرآنی پیرامون پادشاه طغیانگر مصر باستان و پیروان او (قبطیان) اشاره دارد. این سرگذشت بر محور تقابل حضرت موسی (ع) و بنیاسرائیل با نظام استبدادی فرعون شکل گرفته است که سرانجام با تکذیب معجزات الهی توسط فرعونیان، به غرق شدن و هلاکت آنان در دریا انجامید.
از نظر ریشهشناسی، واژههای قصه و قوم ریشه عربی دارند، اما «فرعون» واژهای معرب از مصر باستان (به معنی کاخ یا خانه بزرگ) است. این داستان در قرآن بارها تکرار شده و فرعونیان به عنوان عبرتی تاریخی مطرح شدهاند.
در فرهنگ و ادبیات عرفانی و دینی، قوم فرعون به عنوان نماد بارز طاغوت، تکبر، ظلمِ سازمانیافته و پیروی کورکورانه از قدرت مادی شناخته میشود که در نهایت در برابر نیروی ایمان و سنتهای الهی به سقوط و نابودی محکوم است.