یعنی چه
بِنا در زبان فارسی به دو صورت مفهومسازی میشود: اول به کسر باء (بِنا) که به معنی ساختمان، سازه، عمارت و شالوده یک ابنیه است؛ دوم به فتح باء و تشدید نون (بَنّا) که به شخصِ معمار، سازنده و کسی که شغلش دیوارچینی و ساختوساز است اشاره دارد.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، با توجه به تعداد حروف درخواستی میتوانید از واژههای طراح مانند ساختمان، عمارت، بنیان، سازه یا معمار استفاده کنید.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی متناسب با ریشه و کاربرد کلمه، واژههای متفاوتی استفاده میشود؛ برای سازه فیزیکی از Building و برای شخص سازنده از Mason استفاده میکنند.
به عربی
این واژه اصالتاً از زبان عربی وارد فارسی شده و در زبان مبدأ نیز دقیقاً به همین صورتها با معانی ساختار، سازه و سازنده به کار میرود.
به فارسی
برابرهای اصیل و رایج فارسی این واژه شامل ساختمان، عمارت، سازه، بنیان، لاد، پی و شالوده است و در بخش صفت شغلی، معادلهایی چون بناگر، معمار و سازنده دارد.
در قرآن
مشتقات ریشه «ب ن ی» در قرآن کریم کاربرد زیادی دارد. به عنوان نمونه در آیه ۲۲ سوره بقره «وَالسَّمَاءَ بِنَاءً» به معنی سقف و بنای آسمان آمده و در آیه ۳۷ سوره ص «كُلَّ بَنَّاءٍ وَغَوَّاصٍ» در وصف کارگزاران و معماران حضرت سلیمان به کار رفته است.
نماد چیست
بنا در فرهنگ زبانی، ادبی و کهنالگوها به عنوان نمادی از پایداری، اندیشه، تمدنسازی، نظم اجتماعی و آغاز یک جریان یا ساختار شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل کلمه بنا
واژه بنا یک کلمه کلیدی و ریشهدار در زبان فارسی است که دو جنبه معنایی متمایز اما متصل به هم دارد. از یک سو به سازه، عمارت، ساختمان و شالوده فیزیکی یا فکری اشاره میکند و از سوی دیگر با تغییر در حرکت و تشدید، به فردِ معمار و سازنده اطلاق میشود.
این کلمه با ریشه عربی خود پیوند عمیقی با مفاهیم قرآنی و ادبیات کلاسیک دارد و در فرهنگ عامه و اصطلاحات روزمره نمادی از ثبات، امنیت، نظم و آفرینش است. گستردگی مترادفها و کاربرد وسیع آن در جدول کلمات، نشاندهنده اهمیت این واژه در زبانشناسی فارسی است.