یعنی چه
این عبارت یک فعل مرکب در زبان فارسی (گذشته ساده از مصدر منظور داشتن) است و به معنای مد نظر قرار دادن، رعایت کردن یا به حساب آوردن چیزی در ذهن یا در امور اداری و مالی به کار میرود.
تلفظ
واژه منظور با فتح ميم و سکون نون و ضمه ظاء تلفظ میشود و داشت نیز با سکون شین و تاء همراه است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون «در نظر گرفت» یا «لحاظ کرد»، عبارت ۹ حرفی منظور داشت به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به مقتضای متن و جمله، از افعال گذشته برای بیان مفهومِ در نظر گرفتن یا قصد داشتن استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن این مفهوم از افعالی که به نیت، قصد و یا قرار دادن چیزی در حساب و بررسی مربوط میشوند، بهره میبرند.
در قرآن
خود عبارت مرکب و فارسی منظور داشت در قرآن کریم وجود ندارد؛ اما ریشه عربی جزء اول آن یعنی (ن ظ ر) و مشتقاتش به وفور یافت میشوند. مفاهیم نزدیک به قصد و نیت نیز با واژگانی چون أَرادَ یا قَصَدَ بیان شدهاند.
نماد چیست
عبارت منظور داشت یک اصطلاح فعلی و انتزاعی در زبان و ادبیات فارسی است، به همین دلیل نماد عینی، نشانهٔ فرهنگی یا مظهر اسطورهای خاصی برای آن تعریف نشده است.
جمعبندی و توضیح کامل منظور داشت
عبارت «منظور داشت» یک فعل مرکب در زبان فارسی است که از ترکیب واژه مفعولی عربی «منظور» (از ریشه نظر) و فعل ماضی فارسی «داشت» ساخته شده است. این فعل در متون رسمی، اداری و ادبی به معنای مراعات کردن، لحاظ کردن یک امر، یا نیت و اراده برای انجام کاری به کار میرود.
علاوه بر کاربردهای ذهنی و معنایی، این عبارت در امور حسابداری و اداری نیز به معنی «به حساب آوردن» یا گنجاندن یک عدد و رقم در محاسبات استفاده میشود. این کلمه با ساختار ۹ حرفی خود در بازیهای فکری و جدول کلمات متقاطع نیز کاربرد دارد.