یعنی چه
این عبارت به احتمال زیاد صورتِ کهن (با توجه به ریشه پهلوی رواگ) یا خطای نگارشی و گفتاری از اصطلاح «به رواج درآوردن» است. معنای آن رساندن یک ایده، کالا، رسم، واژه یا تفکر به حالت رواج، فراگیری و گرمی بازار در میان مردم است. در یک معنای فرعی و باستانی نیز میتواند به معنی وارد کردن به ایوان یا پیشگاه خانه (رواگ) باشد.
تلفظ
تلفظ این ترکیب فعلی از سه بخش تشکیل شده است: «به» (be)، «رواگ» (ravāg) که واژهای باستانی و پهلوی است، و فعل مرکب «درآوردن» (dar āvardan).
در جدول
در مسابقات شرح در متن و جداول کلمات متقاطع، پاسخ دقیق برای این عبارت ۱۳ حرفی، خودِ عبارت «به رواگ در آوردن» یا معادلهای نزدیک آن مانند «رواج دادن» است.
به انگلیسی
با توجه به مفهوم رواجدهی، افعالی که بر گسترش، ترویج و همگانی کردن یک مفهوم دلالت دارند به عنوان معادل انگلیسی کاربرد دارند.
به عربی
در زبان عربی مصادر و افعالی که باب تفعیل یا افعال مرتبط با پراکندن و عمومی کردن هستند، دقیقترین همپوشانی معنایی را با این واژه دارند.
به فارسی
برابرهای اصیل و رایج فارسی این عبارت شامل مواردی چون «رواج دادن»، «ترویج کردن»، «اشاعه دادن»، «گسترش دادن»، «باب کردن» و «فراگیر کردن» است که همگی مفهوم سببیِ به رواج رساندن را میرسانند.
نماد چیست
این عبارت از یک سو نماد «گسترش فرهنگی، اجتماعی یا مدرنسازی یک فکر و کالا» است. از سوی دیگر، با توجه به ریشه واژه «رواگ» (رواق)، یادآور مکتب فلسفی «رواقیون» در تاریخ است که نماد خویشتنداری، استقامت در برابر سختیها و تسلط بر نفس به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل به رواگ در آوردن
عبارت «به رواگ در آوردن» یک اصطلاح معیار و ثبتشده در لغتنامههای رسمی امروز نیست، بلکه به عنوان یک بازسازی علمی و معنایی، صورت کهنتر یا املای دگرگونشدهای از عبارت «به رواج درآوردن» تلقی میشود. کلمه «رواگ» در فارسی میانه (پهلوی) ریشه دارد که بعدها به شکل «رواج» (به معنی متداول شدن و رونق گرفتن) و همچنین در معرب آن به شکل «رواق» (به معنی ایوان و پیشگاه) درآمده است. بنابراین، ترکیب آن با فعل سببی «درآوردن» به معنای رایج کردن، عمومی ساختن و متداول کردن یک رسم، کالا یا اندیشه در میان مردم است.
این واژه در ساختارهای جدول و چیستانهای زبانی دقیقاً دارای ۱۳ حرف است و بررسی ریشهشناختی آن ما را به پیوند عمیق زبان فارسی پهلوی با واژگان روزمره فعلی میرساند. اگرچه خود ترکیب در متون کلاسیک به این شکلِ دستنخورده کاربرد فراوانی ندارد، اما اجزای آن کاملاً اصیل بوده و بار معنایی ترویج، توسعه و اشاعه را به دوش میکشند.
در تحلیل نهایی، کاربرد این عبارت چه به عنوان یک واژه باستانی برای ورود به پیشگاه و ایوان خانه باشد و چه به عنوان مترادفی برای همگانی کردن یک جریان، نشاندهنده پویایی و ظرفیت ساختارهای فعلی در زبان فارسی برای انتقال مفاهیم مربوط به توسعه و نشر الگوهای رفتاری و اجتماعی است.