یعنی چه
واژهٔ مستقبل در اصل از زبان عربی وارد فارسی شده و به معنای زمان پیشِ رو یا آینده است. این کلمه همچنین در اصطلاحات هنری و نقاشی قدیم به معنای «تمامرخ» (تصویری که دو چشم و دو رخساره آن پیدا باشد) نیز کاربرد داشته است. در صورت خوانده شدن به کسر باء (مُستقبِل)، به معنای استقبالکننده یا رو به قبلهکننده است.
مترادف
کلمات فوق نزدیکترین هممعنیها به واژهٔ مستقبل در زبان فارسی هستند.
تلفظ
این واژه به فتح باء (مُستَقبَل) در معنای زمان آینده و به کسر باء (مُستَقبِل) در معنای پیشوازکننده تلفظ میشود.
در جدول
واژه مستقبل در جدول کلمات متقاطع معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنمای «آینده» یا «زمان آتی» به کار میرود و دقیقاً دارای ۶ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی اصلیترین معادل برای زمان آینده کلمه Future است.
به عربی
این کلمه ریشه عربی دارد و در خود زبان عربی نیز به همین صورت یا به شکل «الآتی» برای اشاره به آینده استفاده میشود.
به فارسی
دقیقترین و اصیلترین معادل فارسی برای واژهٔ مستقبل، کلمهٔ «آینده» یا «زمان پیشِ رو» است.
جمعبندی و توضیح کامل مستقبل
واژهٔ مستقبل از ریشهٔ عربی «ق ب ل» مشتق شده و در اصل به معنای چیزی است که انسان به سوی آن رو میآورد یا با آن روبهرو میشود. این کلمه در زبان فارسی به طور گسترده به عنوان نامی برای زمان آینده، فردا و روزگار پیشِ رو استفاده میشود و نقطهٔ مقابل زمان گذشته (ماضی) و حال است.
در ساختار زبان و ادبیات، اگرچه خود این کلمه به طور مستقیم در متن قرآن نیامده، اما مفهوم آینده با واژههای دیگری نظیر «غداً» یا «الآخره» تبیین شده است. همچنین در دستور زبان عربی و علوم قرآنی، فعل مستقبل با افزودن پیشوندهای خاصی به فعل مضارع ساخته میشود تا بر حتمی بودن یا وقوع کاری در زمان پیشِ رو دلالت کند.
از نظر فرهنگی و نمادین، مستقبل تجلیبخش امید، برنامهریزی، افقهای روشن و امکان تغییر است. این واژه در ادبیات فارسی یادآور فرصتهایی است که هنوز نیامدهاند و انسان میتواند با تصمیمات امروز خود، شکلگیری آنها را رقم بزند.