یعنی چه
این عبارت در زبان عامیانه و محاورهای به معنای تبار، اجداد و گذشتهٔ خانوادگی یک فرد است. معمولاً در بافتهای سرزنش، دشنام یا بیان شدت سختی و مشقت به کار میرود (مانند عبارت «هفت جد و آبادم درآمد»).
تلفظ
تلفظ این ترکیب در گویش عامیانه با سکون دال اول و عطف به واژهٔ بعدی است: [jadd o ābādat].
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این عبارت ۸ حرفی به عنوان پاسخ برای راهنمای «نیاکان و پدران تو (عامیانه)» کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای رساندن مفهوم تبار و شجرهنامه شخصی در انگلیسی از این واژگان استفاده میشود.
به عربی
عبارت اصلی در زبان عربی فصیح به شکل ترکیب أجداد و آباء به همراه ضمیر متصل مخاطب آورده میشود.
به فارسی
در فارسی معیار و ادبی، به جای این ترکیب عامیانه، از واژههای «نیاکان تو»، «پیشینیانت» یا «تبار تو» استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل جد و آبادت
عبارت «جد و آبادت» یک غلط مصطلح و ترکیب عامیانه در زبان فارسی است. شکل صحیح و ادبی این عبارت در اصل «جد و آباء» بوده که در آن «آباء» (به معنی پدران در زبان عربی) به مرور زمان و در تلفظ توده مردم به «آباد» تغییر شکل یافته است. پسوند «ت» در انتهای آن نیز همان ضمیر متصل دوم شخص مفرد است که مالکیت نسل را به مخاطب نسبت میدهد.
این اصطلاح در فرهنگ عامه و گفتگوهای روزمره کاربردی رسمی ندارد و بیشتر در مواقع ابراز خشم، سرزنش، کنایه یا برای اغراق در بیان یک سختی فراوان (مانند اصطلاح هفت جد و آباد) به کار میرود و نمادی از کل تاریخچه خانوادگی و تبار یک فرد تلقی میشود.